بسمه تعالى 14 / 4 / 1361 با سلام به رهبر كبير انقلاب اسلامى ايران و رهبر مستضعفان جهان و با درود به مسئولان پاسخ به سؤالات دفتر امام، مشكل شرعى خود را كه واقعاً برايم مسأله‌اى شده برايتان مطرح كرده و استدعاى راهنمايى كامل دارم.
اين‌جانب متولد و بزرگ شدۀ بابل، حدود نه ماه است كه به تهران آمده و به قصد كاركردن و ماندگار شدن در اين‌جا ماندم، ولى قصد ده روز نكردم؛ فقط قصد ماندن به مدت نامعلوم و دراز و شايد تا ابد را كرده و نمازم را كامل مى‌خواندم و اكنون كه نيمى از ماه مبارك رمضان هم مى‌گذرد، روزه‌ام را مى‌گيرم؛ دو ـ سه روزى است كه دو تا از برادران سپاه پاسداران كه از دوستان نزديك و همشهرى بوده و در اين‌جا به سر مى‌برند مطلبى را به من گفتند كه باعث تشتت خاطر شد؛ ايشان گفتند: حتماً بايد براى يك بار قصد ده روز كرده و در اين مدت، در يك محل بمانى؛ يعنى يا در محل كارت ده روز مى‌مانى و يا ده روز مرخصى گرفته و در محل سكونتت مى‌مانى؛ در صورتى كه هيچ يك از اين دو كار برايم مقدور نيست؛ زيرا مدت هفت ماه است كه مشغول به كار شده و از مرخصى‌ها استفاده كردم و ديگر هيچ مرخصى ندارم كه ده روز در خانه بمانم و از طرفى، ده روز در محل كار ماندن هم براى كسى مقدور نيست كه براى من باشد، جز ادارات و جاهايى كه محل خواب و استراحت داشته و اجازۀ ماندن نيز به او بدهند.
در ضمن برادران پاسدار ما نيز قبلاً دچار همين مشكل شده و نامه‌اى به دفتر امام نوشته و سؤال را مطرح كرده و جواب كتبى برايشان آمده و بنده نيز آن‌را خواندم و مسأله‌اى برايم مبهم مانده كه منظور از ده روز در يك محل ماندن، به چه طريق است؟
يعنى تا چه شعاعى از نظر شرعى مجاز است و مى‌توان رفت؟ آيا من كه محل كارم حدود سه يا چهار كيلومتر با منزلمان فاصله دارد، در اين مدت مى‌توانم صبح سر كار رفته و بعد از ظهر به منزل برگردم يا نه؟ لطفاً راه‌هاى موجود را توضيح داده و برايم ارسال داريد.
۱. بسمه تعالى، ميزان در وحدت محله، نظر عرف است و كسى كه قصد دارد هر روزه از محل اقامت تا خارج از حد ترخص آن محله، خارج شود، نيت اقامت او صحيح نيست و حكم مسافر دارد.