

بسمه تعالى به نام خدا كلامم را آغاز مىكنم و با ياد خدا كلامم را مىنويسم و سلام به رهبرم امام خمينى مىرسانم.
اينجانب دخترى پانزده ساله مىباشم و اميدوارم كه خداوند تبارك و تعالى شما را سلامت بدارد. غرض از اينكه نامه نوشتهام، اين است كه مدتى مىباشد كه مسألهاى برايم پيش آمده است و به عقيدۀ خودم آن را مهم مىشمارم.
1. اينجانب پدرى دارم كه خوشاخلاق نيست و مغرور و خودبين مىباشد و در حق خانوادهاش ظلم روا مىدارد و من از وقتىكه به تكليف رسيدهام، در حال مبارزه با پدرم مىباشم و ديگر نمىدانم تكليف شرعى من چيست چون وقتى كه پدرم در حق ما ظلم مىكند، اگر جوابش را همان موقع در حضور ديگران بدهم، كارى نادرست و ناشايست انجام دادهام، و اگر تنها با پدرم صحبت نمايم، حرفم را قبول نمىكند؛ در صورتى كه حرف حق هميشه بايد پذيرفته شود؛ و تازه موقعى كه با ملايمت با پدرم صحبت كنم، در جواب مىگويد كه تو در مقابل پدرت درشتى مىكنى. و به شما هم خيلى علاقهمند و طرفدار پايدار اسلام و به خصوص انقلاب اسلامى است، و وقتى هم كه بگويم اين كار برخلاف شرع اسلام است، مىگويد: در مقابل پدرت درشتى نكن. و خلاصه، من نمىدانم كه چه بكنم و چگونه مبارزه نمايم و نمىدانم كه خداوند تبارك و تعالى از اين كار من خوشش مىآيد يا نه، و آيا شما صلاح مىدانيد كه من اين صحبتها را بنمايم يا نه؟ خواهشمندم جواب را بدهيد.
۱. بسمه تعالى، حفظ احترام والدين و مراعات ادب در صحبت با آنان لازم است؛ و در موارد لزوم امر به معروف و نهى از منكر، اگر مأيوس از تأثير باشيد، تكليف ساقط است.