3. وقتى كه خواستند مرا عقد كنند قرار شد مهريه مرا خانه قرار دهند، ولى چون داماد منزل شخصى نداشت، آقاى عاقد گفتند نمى‌شود و آن موقع يعنى در سال 1355 مبلغ 200 هزار تومان كه قيمت يك منزل نسبتاً خوب بود مهريه من كردند. بعدها شوهرم هميشه مى‌گفت هر وقت خانه خريدم به جاى مهريه‌ات به نام تو مى‌خريم، تا اين‌كه سال گذشته در خارج از تهران در جاده ورامين منزلى قرار شد بخريم و براى تهيۀ پول آن من مجبور شدم كه تمامى طلاهايم را حتى حلقه ازدواجم را بفروشم به اين اميد كه خانه به اسم من خواهد بود و مهريه‌ام نقد مى‌شود، ولى وقتى كه خانه را قولنامه كرديم شوهرم به نام خودش قولنامه كرد (متذكر مى‌شوم كه قيمت آن 215 هزار تومان بود كه مبلغ پنجاه هزار تومان آن از فروش طلاهاى من تأمين مى‌شد) وقتى كه به او اعتراض كردم گفت حالا تا روز محضر خيلى مانده و بالاخره روز محضر آمد و او خانه را به نام خودش كرد. وقتى كه به او گفتم مگر نه اين‌كه مهريۀ من عند المطالبه است و من‌هم طلب آن را كرده بودم چرا چنين كردى؟ در جواب گفت: قيمت خانه ترقى مى‌كند، هر وقتى كه خواستى طلاق بگيرى نمى‌آيند كه خانه مرا بفروشند مهريه تو را بدهند، آن وقت قسط‌بندى مى‌كنند و ماهى 500 يا 1000 تومان به تو مى‌دهند آيا شرعاً چنين است؟ و يا هر وقت پولدار شدم و نخواستم ديگر چيزى بخرم آن وقت به تو مى‌دهم. ديگر اين فكر را نمى‌كند خانه‌اى كه در سال 55، دويست هزار تومان بود الآن چقدر قيمت دارد؟