

بسمه تعالى دفتر امام خمينى، محترماً به عرض مىرساند: اينجانب مدتى است كه در وضعيت بدى قرار گرفتهام، بهصورتى كه چندينبار دست به خودكشى زدهام، اما دوستان از آن جلوگيرى كردهاند. در يك خانوادۀ مستضعف در يكى از دهات به دنيا آمدم. دوازده سال داشتم كه پدرم را از دست دادم.
در مدت هشت سالى كه پدر نداشتم، به فساد اخلاقى كشيده شدم. تنها شانسى كه داشتم همين بود كه در ده بودم وگرنه ديگر هيچ. با اوج گرفتن انقلاب و ريختهشدن خون جوانان اسلام، در من تغيير حالت به وجود آمد؛ از آن روز هميشه در پى توبه بودم، ولى خداوند توفيق توبه را نصيب من نمىكرد. سرانجام خدمت سربازى پيش آمد و آمديم خدمت. تصميم گرفتم كه جبهه بروم، بلكه بتوانم خود را پاك كنم، ولى نشد الآن از شما مىخواهم كه براى من تكليفى تعيين كنيد. من در زندگى دو گناه بزرگ كردهام: 1. استمناء به دفعات مكرر. 2. تماس با گوسفندان به دفعات مكرر.
ضمناً دسترسى به گوسفندان نيز ندارم كه براى سوزاندن آنها اقدام كنم. هر حكمى كه در مورد من بايد صادر شود، دوست دارم با دستخط خود امام باشد تا به چشم بنهم و انجام دهم.
اگر حكم اعدام در مورد من بايد اجرا شود، به من بنويسيد تا خود را معرفى كنم.
اگر حدى بايد بر من جارى شود، باز بنويسيد تا بيايم خودم را معرفى كنم.
اگر بايد پول نقدى ـ كفاره ـ بدهم، بنويسيد كه چقدر و به كه بدهم.
اينرا بايد براى شما بنويسم كه براى من راه سومى وجود ندارد. 1. اعدام 2. جهاد و شهادت در راه خدا. اگر براى من دومى است، دستور آن را بنويسيد كه مرا مستقيماً يا به بسيج بفرستند يا به جبهههاى جنوب بفرستند كه بتوانم جبران گناهان گذشتهام را بكنم و بتوانم خون كثيفم را با خون پاك جوانان عزيز، عجين كرده و پاك كنم. ولى اگر ممكن بود دوست دارم بسيجى باشم. باز هم متذكر شوم كه نمىتوانم در پادگان باشم؛ حتماً بايد به جبهه بروم، وگرنه اينجا كار دست خودم مىدهم.
۱. بسمه تعالى، در فرض عدم دسترسى به گوسفندان و صاحبان آن بايد جداً توبه كنيد و اظهار گناه نزد غيرخدا نكنيد، و اگر صاحبان آنها را نمىشناسيد، بايد قيمت آنها را از جانب آنان به فقير صدقه بدهيد.