بسمه تعالى 15 / 4 / 1361 محضر مبارك حضرت آيت الله‌ العظمى امام خمينى اين‌جانبه حدود هجده ماه قبل به دنبال اختلافى كه با شوهرم داشتم، در يك شرايط بد و ناراحت كننده، از شوهرم جدا شده و حضانت دختر چهارده ماهه‌ام را به پدرش واگذار نمودم، به اين شرط كه هر پانزده روز يك بار براى ملاقات تحويل دهد؛ ولى پدر دخترم تا به حال از اجراى حكم سرباز زده و ملاقات‌ها طبق حكم دادگاه انجام نشده است. از آن‌جا كه دخترم بزرگ شده و احتياج بيشترى به محبت مادرى دارد و در حالى كه پدر دخترم به اتفاق دخترم در شهرى تنها زندگى مى‌كند و شست و شوى دخترم را شخصاً انجام مى‌دهد، از اين‌رو من ناراحت و نادم بودم كه چرا حضانت دخترم را به پدرش واگذار نموده‌ام. از دادگاه تقاضاى استرداد حضانت دخترم را نمودم. بالاخره پس از هجده ماه دوندگى، دادگاه بدوى سلب حضانت از پدر نمود و حضانت دخترم را به من واگذار كرده است؛ ولى رئيس دادگاه تجديد نظر عقيده دارد كه وقتى مادر حضانت دختر را از خود سلب مى‌كند، ديگر قابل برگشت نيست. با توجه به سن دخترم كه اكنون 5 /2 ساله مى‌باشد، آيا بر طبق فتواى جناب‌عالى، اگر مادرى در يك حالت عصبانيت حق حضانت دختر را از خود ساقط كند، آيا قابل برگشت براى مادر مى‌باشد يا خير؟