بسمه تعالى محضر مبارك حضرت آيت الله‌ العظمى امام خمينى، رهبر عزيز ايران و اميد مستضعفان جهان دامت بركاته، امام بزرگوار، با عرض سلام اين‌جانبه كه 22 سال سن دارم، در حدود 5 /3 سال پيش، نامزدم در امريكا بود و طبق وكالتى كه به يكى از اعضاى فاميل داد، من را به عقد دائم خود درآورد. با توجه به اين‌كه لانۀ جاسوسى اشغال شد و دست امريكاى جنايتكار رو شد، من هم موفق به رفتن نشدم؛ از آن جا كه طبق شرع اسلام زن بايد مطيع و مطاع مرد باشد، همسرم از امريكا اقدام كرده و مدارك لازم را برايم فرستاد و در مرداد 60 بر خلاف ميل باطنى‌ام مجبور شدم به تبعيت از شوهرم، عازم فرانسه و بعد به آن‌جا بروم. در فرانسه خوشبختانه موفق به رفتن نشدم.

از طرفى شوهرم كه آن قدر غربزده شده كه احساس، عاطفه و دين را از ياد برده، تلفنى به من گفت: من ايران بيا نيستم؛ تو اگر مرا مى‌خواهى صبر بده، هروقت راه باز شد بيا تا اين‌جا با هم عروسى كنيم؛ آمدن و ماندن در ايران، ديگر به درد نمى‌خورد.

من هم بعد از ساعت‌ها تفكر مجدداً به ايران آمدم. گفتم: مردى كه انسانيت، مليت، عاطفه و دين و ايمان را از ياد برده و در منجلاب امريكا غرق شده است، ديگر به درد نمى‌خورد. باز هم هرچه با او تماس گرفته و گفتم امام فرموده‌اند: اى ايرانى‌هاى خارج از كشور، مغزهاى شما را امريكاى جنايت‌كار غارت كرده؛ بيدار شويد، به ايران برگرديد و به وطن خدمت كنيد، به گوشش فرو نرفت. حالا كه چند سال از عقد ما مى‌گذرد و من هم نخواستم به امريكا بروم، تصميم به جدايى گرفتم. البته پس از مشورت با خواهران مكتبى در مسجد، مجدداً با شوهرم تماس گرفتم و تقاضاى ارسال وكالت‌نامه جهت طلاق كردم و ايشان امتناع كرد. بارها و بارها تلفن زدم و گفتم: من هيچ چيز از تو نمى‌خواهم؛ همين طور كه در ظرف 5 /3 سال كه همسر تو هستم اصلاً خرجى مرا نداده‌اى؛ حالا هم مردانه حاضر شو و مرا طلاق بده؛ ولى او همين طور مرا سرگردان كرد و جواب نداد و اقدام نكرد. من هم به دادگاه شيراز مراجعه كردم. گفتند: هيأتى از قم آمده براى رسيدگى به كارهاى حمايت خانواده. نزد ايشان رفتم و جريان را در ميان گذاشتم. ايشان پس از اظهار همدردى گفتند: متأسفانه قانونى در اين مورد نداريم. من هم با توجه به رهنمودهاى شما در اول انقلاب كه فرموديد: قوانين طاغوت تا زمانى كه قانون جديد به تصويب نرسيده، قابل اجرا است، اين مسأله را به هيأت اعزامى گفتم؛ ولى ايشان گفتند: در اين مورد فقط ولى‌امر هست كه مى‌تواند به شما كمك كند. بنابراين استدعاى عاجزانه دارم دستور فرماييد: دادگاه طلاق مرا از اين خودفروش و وطن‌فروش غرب‌گرا بگيرد. من دخترى هستم كه تنها چشم اميد به دستورات شما دارم. يك ديپلم بيكارم كه پدرى مريض و بيكار دارم.

ترجيح مى‌دهم ايمانم حفظ باشد و در وطنم بمانم و به اين انقلاب خدمت كنم و هرگز وارد جهنمى به نام امريكا نشوم. ضمناً با اين‌كه خداوند در قرآن كريم به مصداق آيۀ شريفه فَبَشِّرِ الصَّابِريِنَ صبركنندگان را دوست دارد و با اين‌كه در دين و مكتب انسان‌ساز ما خودكشى تحريم شده است و از گناهان است، آن قدر زندگى به من تنگ شده كه تصميم به خودكشى دارم. تقاضا مى‌شود به من كمك كنيد.