

بسمه تعالى 2 / 5 / 1361 پيشگاه مبارك زعيم عالىقدر، حضرت آيت الله العظمى امام خمينى اماما! ما عدهاى از اهالى شهرستان گناباد، روستاى سنو در تهران سكونت داريم و همگى از جنابعالى تقليد مىنماييم. تا اين تاريخ نماز و روزهمان را طبق مسأله شماره 1332 بهجا آوردهايم، ولى در تاريخ اسفند ماه 1360 مسألهاى در مجلۀ پاسدار اسلام شماره سه به چاپ رسيده است مبنى بر اينكه كسانى كه از شهرستانها به تهران مىآيند و محل كارشان در تهران مىباشد نمازشان را بايد شكسته بخوانند و ما در حدود 10 تا 15 سال است كه در تهران سكونت داريم، ولى اگر فردا دولت جمهورى اسلامى به ما در شهرستان كه وطنمان است كار بدهد، ما به شهرستان مىرويم؛ چون تصميم نداريم براى هميشه در تهران بمانيم. ولى از مجبورى كه كارى در شهرستان نداريم، به تهران آمدهايم. حال از محضر زعيم عالىقدر، رهبر كبير انقلاب اسلامى ايران تقاضا داريم براى ما اهالى شهرستان اعلام فرمايند كه آيا نماز و روزهمان شكسته است و روزهمان باطل است يا خير؟ اگر چنين است، دستور فرماييد مسأله را طى نامهاى براى اين انجمن اسلامى اعلام نمايند.
۱. بسمه تعالى، در فرض مرقوم، حكم مسافر داريد و بدون قصد اقامت ده روز در يك محل، نماز قصر است و روزه صحيح نيست و اعمال گذشته چنانچه مخالف وظيفه انجام گرفته باشد قضا دارد.