

بسمه تعالى ماه شعبان المعظم 1399 ق مدت هفت سال است كه من دختر خودم را اجباراً بلا مرضى دخترم با شخصى نكاح كردم، رخصتى به وقوع نيامد چون دخترم انكارى شد در اين عرصۀ هفت سال، من دختر خودم را بسيار فهمايش نمودم كه بر عروسى و رخصتى آماده شود، هرگز نپذيرفت، بلكه به موجب اصرار من بر خودكشى اظهار آمادگى مىنمود. چون كه مدت دراز گذشت دخترم از حد بلوغ درگذشت و دخترم بر اباء خود مصر ماند و از انكارى باز نمىآيد. اكنون زياد انتظار كردن و تغافل ورزيدن مناسب معلوم نمىشود.
فلهذا مسئلت دارم كه در اين مسأله از حكم شرع محمدى صلىاللهعليهوآلهوسلم مرا مطلع فرماييد تا بر آن عملپذير شويم.
احتياط آن است كه يا دختر به آن راضى شود و يا پسر او را طلاق دهد. و بدون طلاق نمىتواند شوهر كند.
۱. بسمه تعالى، اگر دختر بالغه بوده و ازدواج مذكور براى او مفسده نداشته