

بسمه تعالى 5 / 10 / 1361 محضر مبارك حضرت آيت الله العظمى امام خمينى، رهبر عالىقدر و عظيم الشأن ايران، دام ظله احتراماً؛ پس از عرض سلام و درود فراوان به حضور مبارك، اينجانب آموزگار يكى از دبستانهاى شيراز هستم. قبل از انقلاب، به جز تدريس، مربى پيشاهنگى آموزشگاهى كه تدريس مىكردهام بودهام و وظيفۀ خود مىدانستم كه فرزندان معصوم را به راه اسلام ارشاد نمايم. در ضمن، يكى از وظايف اين سازمان اين بود كه دانشآموزانى را كه در اين سازمان ثبتنام كردهاند، ماهى يكى ـ دوبار به گردش علمى برده و آثار قديمى را بازديد نمايند و گزارش آن را به سازمان مربوطه اطلاع دهيم.
مخارج هزينۀ اياب و ذهاب به عهدۀ خود دانشآموزان بوده است. قبل از رفتن به هر جا، از هر يك از دانشآموزان مبلغ معينى بابت كرايه دريافت مىشد و بابت كرايه مىپرداختيم. بعضى اوقات مبلغى از كرايۀ جمعآورى شده زياد مىآمد كه در اين مدت دو سالى كه عهدهدار اين سمت بودهام، كلاً مبلغ 1850 ريال مازاد كرايۀ بچهها نزد اينجانب باقيمانده است. از آنجا كه صاحبان اصلى آنها را نمىشناسم و امكان نيست كه يك به يك آنها را پيدا نمود تا بقيه را به ايشان مسترد دارم، لذا بدينوسيله از حضور مبارك آن امام عزيز و رهبر عالىقدر تقاضا دارم كه تكليف شرعى اينجانب را نسبت به اين وجه، معين فرموده تا از گردن اينجانب ساقط باشد.
۱. بسمه تعالى، اگر مصرفى هست كه يقين داشته باشيد مورد رضايت صاحبان پول است، به آن مصرف برسانيد؛ و در غير اين صورت، از طرف صاحبان واقعى آنها به فقير صدقه دهيد، و لازم نيست يك يك آنها را قصد كنيد.