بسمه تعالى 18 ربيع‌الاول 1403 ق حضور مبارك حضرت امام خمينى، مدّ ظله العالى، رهبر كبير و دانشمند و انديشمند انقلاب اسلامى، دامت بركاته، با نهايت احترام؛ به شرف عرض مبارك مى‌رساند: كمينه زنى هستم 42 ساله. مدت 23 سال در زوجيت مردى بودم كه قبل از ازدواج با كمينه، با سه نفر زن ديگر هم ازدواج كرده و آن‌ها را طلاق داده بود؛ از هيچ‌يك آن‌ها فرزندى به وجود نيامده؛ همچنين كمينه هم در مدت 23 سال داراى فرزندى نشدم.
لاعلاج در سال 61 از خانه و زندگى بيرونم كرد؛ مدت چهار ماه من در يك روستا بودم و همسرم در روستاى ديگر، و هيچ‌گونه ملاقاتى نداشتيم. بالاخره پس از چهار ماه متاركه طلاقم داده؛ لذا پس از گذراندن سه طهر، طبق عادت معمول خودم كه اين سه طهر در مدت دو ماه بوده و نيز گذشت شش روز ديگر كه جمعاً 66 روز بوده، با مردى سيد از سلالۀ رسول اكرم ازدواج نموده‌ام. متأسفانه شوهر قبلى‌ام روى اصل كينه‌توزى و عناد، در محضر علماى محل رفته و خلط مبحث نموده و اظهار داشته: كمينه در عدّه شرعى او بوده‌ام كه ازدواج كرده‌ام؛ لذا اسباب مزاحمت كمينه را فراهم كرده و همسر دومم هم چون مردى آبرودار است، از كمينه جدا شده، بلاتكليف مانده‌ام. لذا استدعا دارم مقرر فرمايند: حكم شرعى اين مسأله را ذيلاً مرقوم فرمايند.
توضيحاً: مدت شش ماه و شش روز بوده كه با همسر سابقم نزديكى نداشته‌ام كه شوهر كردم؛ در صورتى كه نفقۀ ايام عده هم نگرفته بودم.
۱. بسمه تعالى، اگر سه طهر بعد از طلاق صبر كرده‌ايد و بعد عقد نموده‌ايد، عقد صحيح است و گفتۀ شوهر اول كه عقد در عدّه بوده اثر ندارد؛ و براى شوهر دوم، قول خود شما حجّت و دليل است.