

بسمه تعالى 23 / 12 / 1361 حضور محترم حضرت آيت الله العظمى امام خمينى، سلام عليكم با توجه به مسأله 1001 از توضيح المسائل جنابعالى: «اگر انسان كلمهاى را صحيح بداند و در نماز همان طور بخواند و بعد بفهمد غلط خوانده، نمازش صحيح است، به احتياط مستحب دوباره نماز را بخواند و اگر وقت گذشته قضا نمايد».
اگر كسى حمد و سوره را بداند اما بدون رعايت مخارج حروف و همچنين ساير اذكار نماز را، مثلاً ذكر ركوع را اين طور بگويد: «سبحان ربى العظيمْ و بحمده»؛ يعنى كه حرف «ميم» را وقف كند و بلافاصله جملۀ «و بحمده» را بگويد. بعضى از افراد به او تذكر دهند كه بايد مثلاً حرف «عين» اين طور بايد گفته شود و فلان حرف فلان طور.
اما اين گفتهها در شخص اثر نگذارد، به دليل اينكه اين شخص تازه با دينش آشنا شده بود و وارد به مسائل نبود كه اين تذكرات براى او لااقل شك ايجاد كند و او به تحقيق بپردازد و چون سواد عربى او هم كم بود و نمىدانست كه اگر مثلاً كلمه «صمد» با تلفظ «ص» نگويد كلمه معناى ديگر پيدا مىكند و معناى كلمه عوض مىشود و نماز باطل مىگردد. حال بفرماييد نمازهايى را كه اين شخص بدين صورت خوانده است، قضايش واجب است يا مستحب؟
۱. بسمه تعالى، درصورتى كه از جهت غفلت و عدم التفات، اشتباهى در قرائت و يا ذكر شده، قضا واجب نيست.