بسمه تعالى 17 / 4 / 1361 پيشگاه قائد عظيم الشأن و نايب الامام، دامت بركاته، سلام عليكم اماما! قائدا! اين‌جانب بانويى هستم 27 ساله و كارمند آموزش و پرورش، داراى همسر و يك دختر 5 / 2 ساله، كه همسرم نيز كارمند آموزش و پرورش مى‌باشد.

چندى قبل به دنبال دعوت ستاد جذب نيرو از كليۀ داوطلبين اعزام به كردستان، در يك سمينار يك روزه شركت كردم و تا حدودى به موقعيت حساس و نياز مبرم استان كردستان به نيروهاى فرهنگى ـ كه تا حدودى بتوانند انقلاب فرهنگى را به مردم غم‌ديده و ماتم‌زده و اسير دست گروهك‌هاى دمكرات، كومله و فدايى و منافقين انتقال دهند ـ پى بردم و در پايان سمينار، موافقت خود را جهت همكارى اعلام داشتم، به اين اميد كه حتماً موافقت همسرم را نيز مى‌توانم جلب نمايم، و حتى در امتحانى كه مدتى بعد از داوطلبين گرفته شد شركت كردم؛ و ليكن بعد از آن، نه رئيس ادارۀ آموزش و پرورش ناحيه حاضر شد با من مصاحبه كند ـ به بهانۀ اين‌كه فعلاً در اصفهان به شما نياز بيشترى هست ـ و نه همسرم با رفتنم موافقت نمود و من ماندم بر سر دوراهى كه چه كنم؟ از يك طرف، نياز كردستان و دعوت مكرر ستاد براى اعزام نيرو و نداى هل من ناصرٍ ينصرنى شهيدان در خاك و خون غلطيدۀ كردستان، و از طرف ديگر مخالفت همسرم؛ و چون نتوانستم وظيفه را بشناسم، بنا را بر اين نهادم كه مطلب را با شما در ميان گذاشته تا هر گونه كه شما تكليف نماييد، همان‌گونه عمل نمايم.

باشد كه بدين وسيله خشنودى ورضايت الله‌ و رستگارى دنيوى و اخروى خود را تأمين نمايم.