

بسمه تعالى 29 / 2 / 1361 با درود به رهبر كبير انقلاب، امام خمينى و سلام بر شهيدان گرانقدر و با سلام بر همۀ شما زحمتكشان راه خدا. دو سال از جنگ تحميلى عراق عليه ايران اسلامى مىگذرد و طى اين دو سال جوانان بيشمار در راه دفاع از اسلام و ميهن اسلامى خويش شجاعانه جان باختند، ولى من در عرض اين دو سال فرصت رفتن به جبهه يا بهتر بگويم اجازۀ رفتن را نداشتم و ندارم؛ زيرا كه پدر و مادرم اجازه نمىدهند، ولى من براى اينكه آنها را راضى كنم به وزارت بهدارى رفتم و قرار شد از طرف وزارت بهدارى يا به عنوان راننده آمبولانس و يا به عنوان بهيار به جبهه بروم، ولى باز هم پدرم مخالفت كردند. من هر روز به آنها عكس شهيدان محله را نشان مىدهم و مىگويم كه پدر و مادر بايد از چهار پسر شما كه به حد بلوغ رسيدهاند لااقل يكى در جبهه باشد ولى باز هم جواب منفى مىدهند. من كه ديپلم طبيعى دارم و دوره بهدارى را گذراندهام لااقل بايد در پشت سنگر به عنوان امدادگر و بهيار خدمت كنم تا اينكه كمكى كرده باشم و چون تقليد از رهبر كبير انقلاب مىكنم خواستم نظر ايشان را در اين مورد بدانم. با سپاس فراوان.
۱. بسمه تعالى، اگر از نظر مقررات، رفتن به جبهه بر شما لازم نشده و موجب اذيت پدر و مادر است رضايت ايشان را تحصيل نماييد.