بسمه تعالى 12 / 9 / 1358 محضر حضرت امام خمينى، رهبر انقلاب ايران استدعاى عاجزانه دارم امر مقرر فرمايند: جواب اين‌جانب را مرقوم فرمايند.
من مدت بيست سال با شوهرم زندگانى كردم كه حاصل اين ازدواج، پنج دختر و يك پسر محصل و دانشجو مى‌باشد.
شوهرم از دو سال قبل به عناوين مختلف با من بهانه‌جويى و مرا كتك كارى مى‌كند؛ در نتيجه مدت چهار ماه مى‌شود من را از منزل بيرون كرده و بدون تأمين معاش در خانه برادرم به سر مى‌برم و مرا در منزل راه نمى‌دهد. به همين منظور چندين مرتبه از طريق روحانيان محلى از وى خواسته شده كه مرا در خانه خود راه بدهد و با همديگر زندگانى كنيم؛ ولى اقدامات ايشان در نزد وى مؤثر واقع نشده و اظهار مى‌دارد بايستى تو را طلاق بدهم. امام! من به هيچ وجه حاضر نيستم طلاقم بدهد و شكايتى هم از وى به مقامات ذى‌صلاح نخواهم داد؛ زيرا نتيجه شكايت بيشتر براى او عقده خواهد شد. آيا سزاوار است با بيست سال زندگانى آبرومند شوهرم مرا از خانه خارج كند. على هذا استدعا دارد به عرايض ذيل پاسخ فرماييد تا از نگرانى و سرگردانى رهايى پيدا كنم.
1. آيا در حال حاضر كه در مملكت ايران به يارى رهبر انقلاب، حكومت اسلامى حكم‌فرما و بنا به فرمايش امام: حق پيروز است. شوهرم مى‌تواند بدون خواستۀ من، مرا مطلّقه نمايد.
2. آيا برابر مقررات تا زمانى كه مرا طلاق نداده مى‌تواند مرا از منزل بيرون كند و هيچ نوع مخارجى به من ندهد؟
۱. بسمه تعالى، اختيار طلاق با شوهر است و تا زن را طلاق نداده، در صورتى كه زن حاضر به تمكين و اطاعت در حقوق او باشد؛ بايد نفقه او را بدهد.