

بسمه تعالى پدر و مادرم نمىگذارند و ناراضى هستند از رفتن من به جبههها، شما بگوييد كه من چه كار كنم در اين موقع كه والدين من اظهار نارضايتى مىكنند.
مگر خون ما از خون آن عزيزانى كه در صحراى كربلا و صحراى خوزستان، خرمشهر و... به خون خود مىغلطند، بهتر و سرختر است؟ مگر ما از علىاكبرها و علىاصغرها و قاسمها و... عزيزتريم. من مىخواهم به جبههها بروم، و سنگرهاى دوستان و برادرانى كه به شهادت رسيدهاند و سنگرشان خالى است را پر بكنم و بهجاى آنها بر عليه كفار بجنگم؛ زيرا كه من و امثال من بايد ادامه دهندۀ راه اين شهيدان باشند. به نظر من ديگر ادامۀ تحصيل من فعلاً (موقعيت جنگ) فايده ندارد؛ زيرا كه بهترين دوستانم را از دست دادم و شهيد شدهاند و بايد راه آنها را ادامه بدهم، و سنگرشان را پر كنم، و نگذارم كه سنگر اين عزيزان خالى بماند، و بايد به جنگ تا آخرين لحظۀ پيروزى ادامه دهيم. نظر شما در مورد اينكه من تحصيل كنم و يا بايد سنگرهاى اين عزيزان را پر كنم، چيست؟ شرحى كافى بدهيد. و در ضمن فكر پدر و مادرم را از موضوع رفتن من به جبهه، روشن و راضى نماييد.
۱. بسمه تعالى، شما مىتوانيد با مراجعه به مسئولين مربوطه، نياز جبههها را به وجود خودتان تشخيص دهيد. اگر جبههها به شما نياز داشته باشد، لازم است برويد و رضايت پدر و مادر معتبر نيست.