بسمه تعالى دفتر امام خمينى اين‌جانب در بروجرد اقامت دارم و شغلم پيمانكارى است، من در هر ماه يا هر برج، يك الى 15 روز در مسافرت هستم؛ ولى شب به منزل خود بر مى‌گردم. اين مسافرت من بيست فرسخ تا پنج فرسخ يا بيشتر يا كمتر است و تاكنون نماز تمام خوانده و روزۀ خود را گرفته‌ام و متوجه نبودم به فتواى امام كه در توضيح المسائل فرموده‌اند: فقط راننده مى‌تواند نماز تمام خوانده و روزه خود را بگيرد، من تكيه بر اين كلمات كردم؛ چون واقعاً ميل ندارم كه روزه را افطار كنم ويا نماز را شكسته بخوانم.
امام در توضيح المسائل فرموده‌اند كه اين روزه و نماز تمام از غير راننده صحيح نيست و همچنين گفته‌اند نبايد روزه را بگيرى و بايد نماز را شكسته بخوانى. امام! مى‌توانم اين دو مسأله را از رسالۀ ديگرى بخوانم و از مجتهد ديگرى اين دو را تقليد كنم؟
خواهشمندم مرا يارى كنيد و جواب اين مسأله را به من بدهيد.
۱. بسمه تعالى، كسى كه سفر، شغل او نيست نماز و روزه‌اش در سفر، قصر است؛ و مسأله از موارد رجوع به غير نيست.