

بسمه تعالى 23 / 8 / 1360 حضرت امام خمينى در ازدواج دختر و پسرى، بعد از آنكه يك روز درعقد غير دائم همديگر بودهاند و يكديگر را براى ازدواج دائم انتخاب نمودهاند، دختر با اجازۀ پدرش، به پسر وكالت دائم براى جارى نمودن عقد دائم بين خودشان داده است و پسر بنا به وكالتى كه دختر به وى داده است، با زبان خودش عقد دائم را بين خود و موكلهاش از روى رساله و به قصد انشا جارى نموده است و پسر قواعد و دستور زبان عربى را نمىداند، ولى معنى هر يك از كلمات صيغۀ عقد دائم را كه خوانده است مىداند و عقد را در دو صيغه ـ (أنكحتُ موكّلتي مهين لنفسي دواماً على الصداق المعلوم) به نكاح دادم موكله خودم مهين را براى خودم دائماً بر مهر معين شده، و (زوّجتُ موكّلتي مهين لنفسي دواماً على الصداق المعلوم) به ازدواج درآوردم موكّله خودم مهين را براى خودم دائماً بر مهر معلوم؛ به ترتيب با جوابهاى (قبلت النكاح على الصداق المعلوم) قبول كردم اين نكاح را بر مهر معلوم و معيّن، و (قبلت التزويج على الصداق المعلوم) قبول كردم ازدواج را بر مهر معلومـ جارى نموده، يعنى بعد از آنكه مدت عقد غير دائم به پايان رسيده است، پسر به وكالت از موكّلهاش مهين، اين صيغهها را (هر يك را با جواب مختص به آن) به قصد انشا، جارى نموده است، آيا با توجه به اينكه پسر، دستور زبان عربى را نمىداند ولى با دانستن معنى هر يك از كلمات، با قرائت صحيح و به قصد انشا، عقد دائم را در دو صيغۀ فوق ـ هم در زبان عربى و هم براى تأكيد در زبان فارسى ـ بين خود و موكّلهاش جارى نموده است، عقد صحيح است و نظر امام در اين باره چيست؟
۱. بسمه تعالى، عقد مذكور صحيح است.