

بسمه تعالى سلام حضور محترم رهبر كبير انقلاب اسلامى احتراماً؛ به عرض مىرسانم: كه هدف از نوشتن نامه اين است كه من مشكلى دارم كه شايد شما بتوانيد مشكل مرا حل كنيد. موضوع اين است كه من مدتى است كه به پدر و مادرم مىگويم كه مرا به جبهه بفرستيد، ولى آنها اجازه نمىدهند؛ و بدون اجازۀ پدر و مادر هم كه نمىشود رفت. آنها مىگويند كه ما اينجا به كمك تو احتياج داريم؛ ولى من مىبينم كه لازم نيست در يك دكان، هم من و هم پدرم باشيم. اولاً كه پدرم آن قدر پير و فرسوده نشده كه نتواند كار كند؛ اگر من نباشم، پدرم مىتواند خرج خانواده را از دكان در بياورد. ثانياً ما كه مزرعهاى آنچنان نداريم كه حتماً وجود من در آنجا لازم باشد و بعدش هم من دو برادر دارم كه آنها مىتوانند بهجاى من به آنها كمك كنند؛ ولى آنها باز هم مىگويند كه نبايد بروى. من مىگويم چرا همسنهاى من بروند، ولى من نروم؟! مگر آنها براى پدر و مادرشان عزيز نبودند؟! مگر پدر و مادر آنها به كمك آنها احتياج نداشتند؟! ولى آنها در جبهه هستند، و من در محلمان. لذا با عرض پوزش فراوان، از شما خواهش دارم كه اگر براى شما مقدور است نامۀ مختصرى بنويسيد كه من به آنها بگويم و مشكلم را حل كنم.
۱. بسمه تعالى، به مسئولين مراجعه كنيد؛ اگر جبههها به شما نياز نداشته باشد، رضايت آنها را تحصيل كنيد.