

بسمه تعالى 20 / 9 / 1361 اينجانب عضو سپاه پاسداران هستم. بنده با علاقهاى كه به سپاه داشتم، در سال 1359 وارد سپاه شدم. آن موقع در كردستان درگيرى بود و بعد اين جنگ از طرف امريكا بر ما تحميل شد. چند بار به جبهه رفتم و در قسمت عمليات فعاليت مىكردم.
در مرحلۀ پنجم عمليات رمضان زخمى شدم و چهار ماه استراحت پزشكى داشتم و هنوز چهارده روز از استراحت پزشكى مانده بود كه مىخواستم داوطلب به جبهه بروم. ناگفته نماند كه اين بار به علت ناراحتى روانى؛ كارم را به ميكانيكى عوض كردند.
من در سال شصت با يك دختر پانزده ساله ازدواج كردم و خداوند يك دختر به ما داد. اين دفعه كه مىخواستم به جبهه بروم، همسرم با رفتن من خيلى خيلى مخالفت مىكند؛ به طورى كه من رفته بودم بليط بگيرم، او بچه را هم برداشته، دو روز، از صبح تا نزديكى عصر در ترمينال آزادى مىنشيند و گريه مىكند. و مىگويد كه اگر تو بروى من هم مىآيم. مىترسم بروم و آن وقت همسرم كه جايى را نمىشناسد، به دنبال من راه بيفتد و خدا نكرده سبب گرفتارى و آبرو ريزى شود... ناگفته نباشد كه همسرم از پنج سالگى يتيم بوده است. نه پدر، نه مادر و نه برادرى دارد كه بتواند از وى مواظبت كند. حال من از شما برادرى كه در دفتر امام به مردم خدمت مىكنى مىخواهم كه در اين امر مهم مرا يارى دهيد و هرچه زودتر وظيفۀ شرعىام را به من ابلاغ كنيد.
از خداوند متعال، پيروزى رزمندگان و طول عمر امام عزيز را مىخواهم.
۱. بسمه تعالى، با تشخيص مسئولين، اگر جبههها به شما نياز نداشته باشد مىتوانيد نرويد.