

بسمه تعالى خدمت رهبر كبير انقلاب اسلامى ايران، سلام عليكم اينجانب ساكن اصفهان هستم. در مورد متن ذيل خواهشمندم نظريۀ خودتان و نظريۀ شرعى را بيان فرماييد.
حقير محصل هستم و برادرم در جبهۀ جنوب در حمله بيت المقدس به فيض شهادت نائل آمده است و حقير و يك برادر ديگرم در يك خانوادۀ متوسط اصفهان زندگى مىكنيم. بعد از شهادت برادرم و قبل از آن نيز من خيلى علاقه داشتم كه به جبهه بروم تا ناخالصىهاى وجود خودم را دور بريزم و خود را كمى دريابم. لكن فاميل و پدرم به يك علت مخالف رفتن من بودند و آن هم دربارۀ شهادت اخوى اينجانب است. مىگويند: «صبر كن تا سال برادرت برسد و بعد از آن برو». اما اين موضوع هم به نظر من يك نوع توجيه است براى نرفتن من به جبهه.
يكبار هم در مورد شرعى بودن و تكليف شدن از براى رفتن به جبهه فرموده بوديد: «جبهه مقدم بر هر كارى است و...». و خواستم كه بروم، باز هم مخالفت كردند و مسأله محصل بودنم را پيش كشيدند. حال تصميم گرفتم از شما طلب كمك كنم تا وظيفهام را نسبت به شهدا و مجروحين و معلولين بيان فرماييد. والسلام؛ التماس دعا
۱. بسمه تعالى، اگر در جبههها نياز به شما نباشد، مىتوانيد نرويد وتشخيص با مسئولين است.