

بسمه تعالى 21 / 10 / 1361 خدمت پدر بزرگوار امت اسلامى ايران و رهبر مستضعفين جهان امام عزيز من جوانى هجده ساله هستم كه اين نامه را براى شما مىنويسم. من در سن هفت سالگى پدر خويش را از دست داده و با مادر و دو برادر و يك خواهر، بىسرپرست شديم. اما براى امرار معاش، مادر پدرم شروع به نانوايى در خانه نمود و براى اينكه دستمان را به سوى كسى دراز نكنيم، هفت سال نيمهشب از خواب بلند مىشد و با دستهايش خمير درست مىكرد و بعد نان مىپخت و مىفروخت تا ما كه فرزندان پسرش بوديم، درسخوانده و بزرگ شويم. روزگار ما همين طور سپرى مىشد تا اينكه انقلاب شروع شد. بعد از انقلاب، چون خانۀ ما خراب بود، آن را پايين آورديم و به كمك پولى كه از فرماندارى شهر گرفتيم و همچنين مقدار پولى كه آشنايان به ما كمك كرده بودند، آن را ساخته و در آن منزل كرديم؛ اما به دليل اينكه مادر پدرم ديگر پير شده و نمىتوانست نان بپزد و بفروشد، اتاقكى از حياط را به كوچه انداخته و در خانه، مغازۀ كوچكى درست كرديم تا مادر پدرم بتواند بدين وسيله ما را تأمين كند. او هر روز از اين پلاستيكهاى خواروبار به سر مىگذاشت و به بازار مىبرد و مىفروخت و ما هم همان طور درس مىخوانديم، و خود من هم تابستانها به كار مىرفتم تا شايد لااقل يكى از سرباران خانه كم شود. در اين حال جنگ شروع شد و ما هر روز مىفهميديم كه اين همسايهها يكى پس از ديگرى شهر را ترك مىكنند، ولى ما به اميد خدا در شهر همانطور مانديم و من هم به بسيج محل رفتم و در آنجا ثبتنام كردم و بعد از آموزش بارها به جبهه اعزام شدم بدون اينكه مخالفتى از طرف خانوادهام بشود، و همين طور در چند عمليات هم شركت كردم. اما حالا كه مىخواهم براى اين عمليات جديد به جبهه بروم، از خانوادهام فشارى نيست؛ ولى دوستان و آشنايان فشار مىآورند و مىگويند: تو ديگر بايد كارى دست و پا كنى و به خانوادهات برسى؛ ديگر ننهات پير شده و نمىتواند مثل سابق كار كند و حالا تو بايد مسئوليت را قبول كنى و شروع به فعاليت و كار كردن نمايى تا خانوادهات را سير كنى؛ اما من كارى بلد نيستم كه بتوانم آن را انجام دهم، و يا اينكه مىگويند: درس بخوان تا ديپلمت را بگيرى، ولى من چطور مىتوانم در اين موقعيت درس بخوانم؟ در اين موقعيتى كه بهترين دوستانم دارند شهيد مىشوند و يكىيكى مىروند. تازه من كه سه سال است ـ يعنى از اول جنگ تا بهحال ـ هيچ درس نخواندهام، چطور مىتوانم بعد از سه سال در اين موقعيت، شروع به درسخواندن كنم؟ هرچند خيلى به درس علاقه دارم، اما اين علاقه نبايد باعث شود كه من از جبهه رفتن بازمانم و تازه در اين موقعيت، جبهه واجبتر از درسخواندن است.
با اين وضعى كه پيش آمده نمىدانم چهكار كنم؟ شما بفرماييد كه آيا با اين وضع كه الآن من سرپرست خانوادۀ خويش هستم، مىتوانم به جبهه بروم؟ و اگر بروم گناهى به پاى من نيست؟
در آخر به عرض شما مىرسانم كه همان خدايى كه ما را خلق كرده، در فكر روزى ما هم هست؛ ولى من هرچه اين مطلب را به دوستان مىگويم، اصلاً قبول نمىكنند.
۱. بسمه تعالى، بستگى به نياز جبههها دارد، و تشخيص، موكول به نظر مسئولين است.