

بسمه تعالى با سلام به روان پاك شهداى راه اسلام، و با درود بر امام، رهبر كبير انقلاب اسلامى، و اميد مستضعفان و محرومان.
همسر يكى از شهداى طلبه هستم. چهل روز از ازدواجمان مىگذشت كه شوهرم ـ كه عضو سپاه قم بود ـ از طريق سپاه به جبهه رفت و شهيد شد. من هم سعادت نصيبم نشد كه فرزند يك شهيد را بپرورانم (بچه ندارم). خانوادۀ شوهرم در شمال، و من با خانوادۀ خودم، در اراك زندگى مىكنم. بعد از يك سال كه از شهادت شوهرم مىگذرد، هنوز روابط گرم ما پابرجا است و علاقۀ شديدى بين من و خانوادۀ شوهرم وجود دارد. (اين توضيحى كه دادم براى اين بود كه شما را تا اندازهاى با موقعيت خود آشنا سازم). بعد از شهادت شوهرم، و حتى زمانى كه ايشان جبهه بودند و براى من يقين حاصل شده بود كه ايشان شهيد مىشوند، تصميم گرفته بودم كه ديگر ازدواج نكنم و الآن هم به چند دليل به اندازۀ يك سرسوزن ميل به ازدواج مجدد ندارم. دليل اولى كه دارم اين است كه من واقعاً خدا را به خاطر شوهرى كه به من داد و خانوادهاى كه ايشان دارند، شكر مىكنم. اين خانواده اين قدر به من نيكى كردهاند كه من راضى نيستم ذرهاى آنها را ناراحت كنم، يا روزى روابطم را با اين خانواده قطع كنم. دليل دوم من اين است كه هر كسى وقتى كه وارد زندگى مشترك مىشود، بايد مسئوليتهاى سنگينترى را انجام دهد و واقعاً نقش يك همسر را ايفا كند. اما من با اين روحيهاى كه در خود مىبينم، مىدانم كه نمىتوانم از عهدۀ اين كار برآيم. نه اينكه بخواهم از زير اين مسئوليت شانه خالى كنم، نه، خدا شاهد است كه به اين صورت نيست؛ چرا كه اگر چنين بود، ازدواج اول را هم انجام نمىدادم. دليل سوم اين است كه وقتى كه ما ازدواج كرديم، منزل ما در قم بود و برنامۀ من اين بود كه براى فراگيرى علوم اسلامى، در حوزه درس بخوانم، و چون شهادت شوهرم پيش آمد، تصميم گرفتم بعد از او هم همين كار را بكنم. با اينكه يك سال گذشت و من ـ بر اثر موانعى كه پيش آمد ـ نتوانستم به حوزه بروم، اما هنوز هم روى تصميم خود هستم و با يارى خدا، امسال مىخواهم بروم و بعد از آن هم، برنامههاى زيادى دارم، كه فكر مىكنم اگر ازدواج كنم به آنها دست نمىيابم. و دليل ديگر اين است كه زمانى كه شوهرم جبهه بود، من به او گفتم كه بعد از تو ازدواج نمىكنم.
با وجود اين دلايل ـ كه براى خودم منطقى است ـ قصد و ميل ازدواج ندارم، اما با پيام شما ماندهام كه چه كار كنم. هرچه فكر كردم به نتيجهاى نرسيدم و تصميم گرفتم از خود شما نظر بخواهم و مزاحمتان شوم. آيا ازدواج براى من و امثال من، در اين زمان ضرورى و جزء واجبات است، كه اگر اين كار را نكنم، معصيت كرده باشم، يا اينكه جزء مستحبات است و مستحب است كه من اين كار را بكنم؟ اگر واجب است كه مجبورم اين كار را بكنم، و اگر مستحب است، كه در آن زمان ديگر فرق مىكند.
خواهش مىكنم مرا راهنمايى فرماييد. والسلام، به اميد پيروزى اسلام بر كفر
۱. بسمه تعالى، ازدواج سنت پيغمبر اكرم صلىاللهعليهوآله است و نبايد از اين سنّت اعراض نمود، و اختيار در اين باره، با خود شما است.