

بسمه تعالى 26 / 10 / 1361 امام عزيز و مهربان! من يك مسأله شرعى داشتهام؛ و آن اين است كه من به صورت عربى نمازم را نمىخواندم يعنى «ع» كه از حلق بيرون مىآيد نمىكشيدم؛ چون تا كنون كسى در اين مورد به من چيزى نگفته؛ ولى حالا فهميدم كه بايد نماز و قرآن را به صورت عربى خواند و نخواندن آن به اين صورت باطل است و اين براى من مسألهاى شده است.
ديگر اينكه اگر 4 فرسخ برويم از محل و مكان خود، نماز را شكسته مىخوانيم؛ ولى در مورد آمدن تهران فرق مىكند. من در رشتۀ دينى در مركز تربيت معلم شرافت درس مىخوانم كه تازه آمدهايم و تازه مىخواهيم درسمان را شروع كنيم؛ اما اين مسأله پيش آمده كه ما بايد 10 روز در اينجا مستقر شويم و تا اين مدت نمازمان را شكسته بخوانيم و چون به جاى ديگرى منتقل مىشويم، بايد تا مستقر شدن در جاى ديگر تا 10 روز نمازمان را شكسته بخوانيم. اين مسأله چگونه است؟
در خاتمه، رهبر بزرگ آرزو دارم كه براى من و براى همه، طلب آمرزش گناهان را بكنى. ما تا كنون خطا زياد كردهايم اما تصميم گرفتهايم كه راه سير الى الله را برويم و آرزو داريم كه شما براى ما آرزوى شهادت بنمايى؛ اگر باعث زحمت شما نشود.
۱. بسمه تعالى، نمازهايى كه قبلاً خواندهايد قضا ندارد و از اين به بعد، به طور صحيح بخوانيد؛ ولى از وسوسه و خواندن به كيفيت غيرمتعارف اجتناب كنيد؛ و چنانچه تهران وطن شما نيست، بدون قصد ماندن ده روز در يك محله آن، حكم مسافر داريد و بايد نمازتان را شكسته بخوانيد.