

2. چنانچه معمول است، بعضى از سادات در روستاها مىروند و برادران مسلمان روستا با شناخت از وضع زندگى اينگونه سادات، چيزهايى از بابت خمس، به آنها مىدهند ـ از قبيل مواد غذايى و يا احياناً وجوه نقدى ـ و چون دسترسى به مراكز دفاتر وجوهات امام، روحى فداه ندارند و همچنين وجوه نقدى، براى روستاييان كمتر مىباشد، لذا گاهى گندم و جو و يا سيبزمينى و اشياى ديگر به آقايان سادات بابت خمس مىدهند. با اينكه فتواى امام عزيزمان اين است كه مىفرمايند بدون اجازۀ امام نمىتوانند خمس را بدهند، تكليف اين برادران روستايىمان را كه خيلى زياد هستند بيان فرمايند.
3. اشخاصى كه از دنيا مىروند، مدتى بعد از فوت، مالشان بين ورثه تقسيم مىشود، بديهى است چيزهايى كه قيمت گذارى مىشود در زمان فوت، قيمت اجناس، ارزان و موقع تقسيم، قيمت زياد شده است. آيا در اين اجناس، قيمت يوم الفوت، ملاك است و يا قيمت زمان تقسيم؟
و ديگر اينكه اثاثى كه زن، به عنوان جهيزيه به منزل شوهر آورده، بعد از فوت شوهر، جهيزيۀ زن، مال خود آن زن است يا به تمام ورثه تقسيم مىشود؟ حكم الله را بيان فرمايند؛ مزيد تشكر است
۱. بسمه تعالى، حكم، همان است كه در جواب سؤال 1 بيان شد.
۲. بسمه تعالى، جهيزيۀ زن مربوط به خود او است؛ مگر ثابت شود ـ شرعاً ـ كه به شوهر تمليك كرده؛ و ميزان، قيمت روز تقسيم است.