بسمه تعالى 11 / 2 / 1362 از طرف رژيم بعث عراق در حالى كه سه ماهه حامله بودم به ايران رانده شدم. البته بدون اين‌كه شوهرم با من به ايران بيايد چون او عراقى الاصل بود.

بعد از شش ماه فرزندى از من به نام الهام متولد شد و حدوداً در 5 سالگى الهام، شوهرم براى اولين‌بار به ايران آمد تا با هم به عراق برگرديم. اما متأسفانه به علت كم‌كارى‌هاى دولت شاه موفق نشديم و شوهرم بعد از 40 روز به عراق بازگشت، دوباره بعد از حدود يك سال يعنى در 6 سالگى دخترم دوباره شوهرم به ايران آمد و اين‌بار نيز موفق به بازگشت به عراق نشديم و بعد از يك ماه شوهرم به عراق رفت.

از آن به بعد چندبار برايش نامه نوشتم ولى از او جوابى نيامد، تا اين‌كه در دولت جمهورى اسلامى و حدود يك ماه قبل از جنگ تحميلى نامه‌اى از شوهرم به وزارت امور خارجه ايران آمد كه من حاضرم با همسرم به عراق برگرديم و وزارت امور خارجه ما را به تهران خواست و گفت كه گذرنامه شما آماده است هروقت شوهرتان آمد بياييد و با هم به عراق برگرديد. من هم منتظر بودم تا از شوهرم خبرى شود ولى متأسفانه ديگر هيچ خبرى از او نشد نه خودش آمد و نه نامه‌اى برايم فرستاد، فقط دوتا از خواهرهايش بعد از يك ماه از جنگ بر اثر رانده شدن شوهرهايشان به ايران آمده و خبر سلامتى شوهرم را دادند حالا از محضر مقدس آن امام بزرگوار تقاضا مى‌كنم كه تكليف مرا روشن كنند آيا من مى‌توانم از شوهرم طلاق گرفته و دوباره ازدواج كنم يا خير؟ لطفاً وظيفه شرعى مرا روشن كنيد. ضمناً فرزندم الهام الآن 11 ساله است.