

بسمه تعالى 15 / 1 / 1361 خدمت امام خمينى، و بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران، مدّ ظله العالى استحضاراً به عرض مىرساند: اينجانب داراى دوازده اولاد از دو زن مىباشم (هشت دختر و چهار پسر)؛ از دوازده اولاد، يازده نفر همگى بزرگ بوده و صاحب زندگى و اهل و عيال مىباشند، كه من در حد توانايى و در حد مقدورات خودم به آنها كمك نموده و دخترها را نيز به اندازۀ وسعم جهيزيه داده و به خانۀ بخت رفتهاند؛ در حال حاضر يك پسر هفت سالۀ صغير دارم و چون خودم مريض احوال هستم و سنى از من گذشته است، وصيت نموده و چيزهايى را براى مخارج دفن و كفن خودم معيّن نمودهام؛ من از مال دنيا فقط هفتاد هزار تومان آب و ملك در جاسب و يك حياط شصت مترى كوچك در تهران دارم كه داراى چهار اتاق كوچك و يك زيرزمين ده مترى مىباشد كه فعلاً در آن ساكن هستم؛ چون اولادهاى ديگر من صاحب زندگى هستند، مىخواهم بعد از خودم حياط فوق را به پسر صغير هفت سالهام واگذار نمايم؛ اما اولادهاى بزرگتر مانع از اين كار مىشوند و از لحاظ شرعى هم كه به حاكم شرع مراجعه نمودهام، اظهار مىدارند: حق ندارى بيشتر از ثلث مالت را به پسر كوچكت واگذار كنى. از آن امام بزرگوار استدعاى عاجزانه دارم اينجانب را راهنمايى فرمايند كه آيا من مىتوانم شرعاً اين حياطم را بعد از خودم به پسر صغير هفت سالهام واگذار كنم يا خير؟ ضمناً حق دو عيالم را تمام و كمال ادا نمودهام.
۱. بسمه تعالى، وصيت در ثلث نافذ است؛ ولى اگر در زمان حيات خود تمام آنچه را مىخواهى، به كسى ببخشى، نافذ، و مانع ندارد.