

بسمه تعالى پس از سلام و آرزوى سلامتى براى آن عزيز و بزرگوار، به عرض مىرساند كه: 1. از چندين سال پيش كه در تهران زندگى مىكردم، قصد وطن در تهران را نمودم.
با توجه به اينكه شهر تهران منطقهاى شده و جزو بلاد كبيره قرار گرفته و من هم چون يك نقطه معينى از تهران را در نظر نداشته بودم، بلكه بنا بود در يكى از نقاط تهران يا منزل بخرم و يا به صورت مستأجر باشم، حال تكليف شرعى اينجانب كه فعلاً كارمند نيروى هوايى بوده و در شهرستان خدمت مىكنم و هنوز هم قصدم اين است كه در تهران باشم ولى منطقۀ آن مشخص نمىباشد، آيا باز هم مانند سابق كه به تهران به منزل پدرى مىروم، نماز و روزهام درست است و يا خير؟
2. پدرم حدود بيست سال پيش در سن 57 سالگى به رحمت خدا پيوست و آن طور كه از مادرم سؤال نمودم كه وضع نماز و روزهاش چگونه بوده و من كه پسر بزرگ به حساب مىآيم چگونه خواهد بود، گفت: از اواخر و يا اواسط عمر نماز و روزه را به جاى مىآورد، منتها نه به طور مرتب، و در حدود 40 الى 50 روز به فوتش سكتۀ مغزى نموده و قادر به انجام نماز و روزه نبوده و وصيت هم ننموده بود.
تكليف شرعى اينجانب از نظر نماز و روزه چگونه خواهد بود؟
3. اگر در وصيتنامهام كه تنها خودم امضا نمودهام چيزى ـ مثلاً دو دانگ خانهاى كه دارم ـ به مادرم بخواهم ببخشم، از نظر قانونى و شرعى آيا قابل اجرا خواهد بود و يا خير راه ديگر دارد؟ و آن راه چگونه است؟
۱. بسمه تعالى، اگر قصد توطن در تهران، بعد از كبيره شدن آن بوده، وطن نشده و حكم مسافر داريد.
۲. بسمه تعالى، هر مقدار يقين داريد كه نماز و روزه بر او واجب بوده و ترك كرده را قضا كنيد.
۳. بسمه تعالى، بخشش نسبت به بعد از مردن صحيح نيست و مىتوانيد در حيات خود به او ببخشيد و تحويل او دهيد.