

بسمه تعالى محضر مبارك مرجع عالىقدر، حضرت آيت الله العظمى امام خمينى، رهبر كبير انقلاب اسلامى، مدّ ظله العالى خواهشمندم به مسأله ذيل كه غالباً با آن روبهرو مىشويم پاسخ دهيد: در يكى از جاهاى وضو زخم كوچكى ايجاد مىشود كه خونش بند نمىآيد و چون آب براى آن ضرر ندارد روى آن را جبيره نمىكنند. حال اگر اين زخم را بشويند، باز خون مىآيد و اگر خشك شود، مقدارى خون نيز خشك مىشود كه اگر آن زخم را بشويند خون خشك شده، از بين مىرود؛ ولى باز خون جديد مىآيد. اگر مثلاً اين زخم در دست باشد و انسان بخواهد وضو بگيرد آب وضو به اين زخم مىرسد.
بنابراين جاهاى ديگر بدن و لباس انسان به واسطه آن آبى كه به زخم رسيده، نجس مىشود و فتواى حضرتعالى در رسالۀ توضيح المسائل در احكام وضوى جبيره اين است كه «اگر روى زخم باز است و آب براى آن ضرر ندارد بايد به طور معمول وضو گرفت». با توجه به مطالب فوق آيا مىتوان با بدن و لباس نجس وضو گرفت و نماز خواند يا بايد به روش ديگرى عمل كنيم؟ فتواى حضرت مستطاب عالى در اينباره چيست؟
۱. بسمه تعالى، مىتواند محل زخم را در آب كرّ يا زير لوله بگيرد و دست بكشد تا خون تمام شود و بلافاصله با نيت وضو آب را به آن محل جارى كند و بعد از آن فوراً آن محل را خشك كند تا سرايت حاصل نشود، و وضو گرفتن با لباس نجس يا بدن نجس، اگر نجاست در غير محل وضو باشد، مانع ندارد و در نماز بايد بدن و لباس پاك باشد و در هر صورت مورد جبيره نيست و اگر وضو ممكن نباشد، ولو به شستن غير محلّ زخم بايد تيمم نمايد.