

بسمه تعالى 5 / 11 / 1361 با دعا براى طول عمر امام و تسريع در ظهور مهدى و پيروزى رزمندگان اسلام و نصرت مسلمين، سؤال شرعى خود را كه با مقدمۀ نسبتاً طولانى است مطرح مىكنم: من در سال 1341 در يك خانوادۀ شيعى مذهب ـ به مقتضاى طاغوت كه قيد و بند زيادى در اينباره نبود ـ متولد شدم. از سن 9 الى 10 سالگى نماز خواندن و روزه گرفتن را شروع كردم؛ بدين صورت كه ماه رمضان، اكثر روزهها را گرفتم و نمازها را مىخواندم ولى در غير اين ماه، چند ماه نماز مىخواندم و چند ماه نمىخواندم؛ گاه ماهها مىخواندم و همينطور گاه ماهها ترك مىشد و اين به خاطر عصيان نبوده بلكه از ضعف ايمان و آگاهى و عدم تبليغات اسلامى و جوّ خراب طاغوت و مقيد نبودن زياد خانوادهام بوده است. تا چند ماه بعد از انقلاب كه شعلههاى تحقيق در من شعلهور شد، من به مطالعه كتابهايى در رابطه با جهانبينى و ايدئولوژى به طور اعم و جهانبينى و ايدئولوژى مادى و الهى ـ اسلام و ساير اديان ـ پرداختم.
حالا سؤالاتى چند در اين زمينه مطرح مىسازم؛ لازم به تذكر است در اين مدت نماز و روزه تمام قضا شده: الف. نمازهايى كه در سن بلوغ و در مدت تحقيق فوت شده، در صورتى كه مقدار آنها را نمىدانم، چگونه و به چه مقدار بايد قضا شود؟
ب. روزههايى كه قبل از تحقيق و بعد به صورت عمدى فوت شده، در صورتى كه مقدار آن را نمىدانم، چگونه بايد قضا شود؟
ج. روزههايى كه قبل و بعد از تحقيق عمداً فوت شده، در صورتى كه مقدار آن را نمىدانم، چگونه بايد قضا شود؟
د. روزههايى كه در حين تحقيق فوت شده چگونه مىشود؟ (يك ماه، ماه روزه بوده).
ه . اگر قرار بر يك روز، شصت روز قضاى آن تعلق گيرد، چون توانايى جسمى و هم امكان آن را ندارم ـ چون در كردستان در سپاه فعلاً شاغل هستم و اكثراً نيت ده روز قصد را نمىتوانم بكنم ـ بايد كفاره بدهم، آيا كفاره را مىتوان به جبهه اختصاص داد؟
توجه: نماز و روزههايى كه به عمد يا غير عمد در قبل از تحقيق، ترك شده، از روى كبر و مخالفت با امر خدا نبوده بلكه از عدم آگاهى و كمبود ايمان مذهبى بوده و نيز روزهها و نمازهايى كه در هنگام تحقيق، ترك شده نيز چنين بوده است.
۱. بسمه تعالى، آنچه يقين داريد از نماز و روزه از شما فوت شده را بايد قضا نماييد و در صورتى كه از روى عمد يا جهل تقصيرى روزه نگرفتهايد بايد كفاره هم بدهيد و مىتوانيد براى هر روز، شصت فقير را اطعام نماييد و دادن پول كفايت نمىكند.