

بسمه تعالى دفتر فقيه و عالم بزرگوار و رهبر انقلاب، حضرت امام خمينى، دام ظله با كمال احترام به عرض آن مرجع و امام بزرگوار و حامى مستضعفان مىرساند: مردى هستم عليل و بيمار، با متجاوز از هفتاد سال عمر، بر اثر جهل و نادانى و بيسوادى و بدون آيندهنگرى به سرنوشت قريب به بيست نفر از عايله خود كه بعضى از فرزندانم مبتلا به بيمارى صرع و غش مىباشند. و با عنايت به اينكه بر اثر ناراحتى خانوادگى و فشار زندگى، مسلط به اعصاب خود نبوده، بنا به توصيه و ارشاد رئيس دادگاه انقلاب اسلامى، سه دانگ و سه ربع دانگ مشاع، از شش دانگ باقيماندۀ كاروانسراى مورد مالكيت خودم، را ـ كه الساعه هم متصرف و محل ارتزاق روزمرۀ اينجانب و عايلهام مىباشد ـ طبق وقفنامۀ شمارۀ جهت مسجد يا حمام و يا ساير امور عام المنفعه وقف مؤبد نمودم.
مقرر شد كه حاكم شرع دادگاه انقلاب با مشورت و صلاحديد امام جمعه به نحو احسن از آن استفاده نمايند و قيد شد خودم مادام الحيات، حق نظارت داشته باشم.
صيغه جارى شد ولى مورد وقف تحويل حاكم شرع و امام جمعه داده نشد چون كه به موضوع و آينده وقف، بر اثر بىسوادى و كهولت سن مطلع و واقف نبودهام، ناآگاهانه وقفنامه را انگشت زدهام. با گذشت اندك زمانى از عمل خود نادم و پشيمان و متوجه شدم كه همه هستيم از دستم رفته و بايد به كنج مسجد و يا خرابه ـ با حدود بيست نفر عايله ـ پناه ببرم. بدين سبب حضوراً و تلگراماً اعلام ندامت و ابطال وقفنامه را از مراجع مذكور خواستم، ولى توجهى نفرمودهاند. مورد وقف هم كماكان در تصرفم مىباشد و امور زندگى از همين محل تأمين مىشود و راضى به تحويل و تحول و وقف هم نيستم. علىهذا تمنا دارم نظريه و فتواى حضرتتان را ذيلاً مرقوم تا از اين پريشانى رها شوم.
وقف نيست و تا عين موقوفه، تسليم جهت وقف نشده، واقف مىتواند برگردد.
۱. بسمه تعالى، تنها خواندن صيغۀ وقف و ثبت در دفتر، كافى براى تماميت