

بسمه تعالى 21 / 10 / 1361 پدر و مادرم وقتى كه مىخواهم بروم جبهه، آن قدر ناراحت مىشوند كه گويى هزاران مصيبت بر آنها وارد شده است. حتى يكبار مادرم گفت: اگر بروى جبهه، شيرم را حلالت نمىكنم. من ناراحت شدم؛ گفت همين طور است؛ چون ما جز تو كسى را نداريم، اميدمان اول خدا، دوم تويى. اگر تو نباشى، همه ما را اذيت مىكنند و خلاصه خيلى حرفهاى ديگر. ضمناً من در اينجا مشغول به علوم قديمه مىباشم؛ اين بود كه خواستم شرايط مرا براى امام عزيز توضيح دهيد و از ايشان مسئلت نماييد كه آيا به حرف پدر و مادرم اعتنايى نكنم و بروم جبهه يا اينكه به مواظبت از آنها بپردازم؟ ان شاء الله خداوند شما را توفيق دهد.
۱. بسمه تعالى، بستگى به نياز جبههها دارد و تشخيص آن با مسئولين است.