

بسمه تعالى دفتر امام خمينى، غرض از نوشتن اين نامه پيش آمدن مسألهاى به شرح زير براى اينجانب مىباشد: جوانى هستم كه در آذرماه سال 1360 با معرفى يكى از دوستانم جهت تدريس به يكى از دبيرستانهاى تهران رفتم كه البته 6 ساعت در هفته بيشتر نبود؛ با اين وجود حقوقى به عنوان دبير حق التدريس برايم واريز گرديده؛ چون بر اساس مسائلى كه بين من و خداوند وجود دارد، اينجانب مطلقاً اين حقوق را از آنِ خود نمىدانم و در مقام معلمى كارى كه از نظر خدا مورد قبول واقع شود انجام ندادهام، بنابراين به هيچ عنوان شايستگى آن حقوق را ندارم و از ابتدا هم هيچگونه چشمداشتى به آن نداشتهام و با اين فكر كه آن را به صندوق قرض الحسنه مىسپارم، حسابى كه از سوى ادارۀ آموزش و پرورش منطقه براى معلمين آن ناحيه بود باز كردم اما تا كنون براى گرفتن آن مراجعت ننمودهام؛ سؤال من اين است: آيا مبلغى را كه معتقدم از لحاظ خدايى شايستگى دريافت آن را ندارم، آيا از نظر شرعى صحيح است كه گرفته و در صندوق قرض الحسنه واريز نمايم؟ (چرا كه به عنوان اينجانب ثبت مىشود).
در صورت منفى بودن جواب، بايد به صندوق دولت واريز گردد تا هيچگونه مبلغى حتى يك تك ريالى از بودجۀ دولت جمهورى اسلامى به ناحق به كسى داده نشود؟
منتظر پاسخ مىباشم.
۱. بسمه تعالى، شغلى كه به شما واگذار شده اگر طبق مقررات انجام دادهايد، حقوقى را كه براى آن مقرر شده استحقاق داريد و مىتوانيد دريافت كنيد و اختيار مصرف آن با خود شما است.