بسمه تعالى 28 / 3 / 1361 مسئول محترم دفتر امام در قم، بخش مسائل شرعى محترماً؛ اين‌جانب چون دانشجو هستم و كار هم مى‌كنم از مهر سال 58 در تهران به سر مى‌برم ولى تهران به عنوان وطنم نيست. در اين مدت تقريباً هر روز از منطقه‌اى كه در آن زندگى مى‌كرده‌ام به منطقۀ ديگر (بنابر ضروريات) مى‌رفتم. مدتى است كه پى برده‌ام كه امام خمينى تهران را جزء بلاد كبيره مى‌شمارد و آن‌را منطقه منطقه نموده و كسى كه تهران، وطن اصلى‌اش نيست اگر از منطقه‌اى كه در آن زندگى مى‌كند خارج شود، نمازش شكسته است و روزه نيز نمى‌تواند بگيرد؛ خواهشمند است اين امر را برايم كاملاً روشن نماييد؛ اگر مى‌بايست نماز شكسته بخوانم، آيا حالا بايد نمازهايى را كه قبلاً در تهران كامل خوانده‌ام، قضا كنم؟ و اگر بايد قضا كنم، آيا تمام نمازها را (يعنى حتى نمازهايى كه شكسته نيست؛ مثل نماز صبح و مغرب) را بايد قضا كنم؟
روزه‌هايى كه در تهران گرفته‌ام به چه صورت است؟ آيا منطقه‌اى نمودن تهران از طرف امام، مطابق با منطقه‌اى نمودن شهردارى تهران است (اميرآباد و ميدان انقلاب و ميدان قزوين، امامزاده حسن و...)؟ در چه صورت اين‌جانب مى‌توانم نمازم را در تهران كامل بخوانم و روزه نيز بگيرم؟ ضمناً تاريخ دقيق اين فتواى امام از كى بوده است؟
۱. بسمه تعالى، مسافر در تهران اگر در يك محله قصد اقامت ده روز نمايد، نماز تمام و روزه صحيح است و تا از محل اقامت به مقدار هشت فرسخ شرعى ـ ولو در مجموع رفت و برگشت ـ سفر نكرده، حكم اقامت باقى است و ميزان در محله، نظر عرف است و نمازهاى چهار ركعتى كه برخلاف وظيفه، تمام خوانده، بايد شكسته قضا كند.