

بسمه تعالى 20 / 9 / 1358 محضر مقدس آيت الله العظمى امام خمينى، دام عمره العالى در بعضى از قراء اردستان معروف است كه هر كس مالك زمين مزروعى يا باغ آبادى است، پشت آن زمين كه زمين باير و موات بالاصل است متعلق به صاحب زمين است كه آن را در اصطلاح محلى موات و سماوات آن زمين مىنامند. روى همين قانون محلى، شخصى مقدار سيزده هزار متر مربع از زمين پشت باغ و خانۀ خود را محصور كرده و به ثبت رسانيده و در حدود 11 سال قبل ديواركشى كرده است؛ ولى روى آن كار زراعى انجام نداده است. از اين متراژ مقدار دوازده هزار متر آن را با سند ثبتى فروخته است و خريدارى كه سال گذشته آن را خريده، همان سال تراكتور زده و آن را براى كشت آماده كرده است و امسال آن را كاشته است. بعضى از جوانهاى محل جلوى آن را گرفتهاند كه زمين متعلق به بيتالمال است. توضيح اينكه صاحب اصلى كه اولين بار زمين را حصاركشى كرده از طرف مقامات دولتى رژيم سابق مورد تعقيب واقع شده كه به اراضى موات دولتى متجاوز شده و در دادگاه پرونده دارد كه اين هم شاهد موات بودن زمين است. با توجه به نظر اسلام دربارۀ نحوۀ تصرف اراضى موات، و با توجه به اينكه آييننامه مصوب شوراى انقلاب مىگويد: «به متصرفين اراضى موات بايد دو سال از تاريخ تصويب آن قانون مهلت داده شود»، حكم زمين مزبور چيست؟
۱. بسمه تعالى، در فرض مذكور مزاحمت با كسى كه زمين را براى كشت آماده كرده است جايز نيست.