بسمه تعالى 29 / 3 / 1361 با درود به رهبر كبير انقلاب اسلامى و بنيان‌گذار جمهورى اسلامى ايران، حضرت امام خمينى، اميد مستضعفان جهان تقاضاى نظريۀ محترم امام خمينى جهت آگاهى به دو مسأله زير را دارم: 1. اين‌جانب ساكن بخش ممقان، كارمند رسمى ادارۀ اوقاف تبريز هستم و فاصلۀ مسكن تا محل كار حدود شصت كيلومتر است. بر حسب وظيفۀ شغلى، سراسر سال غير از تعطيلات رسمى، از مدت 8 سال قبل، ما بين دو شهر در رفت و آمد هستم و اين مسافرت تا نيل به زمان بازنشستگى به همين منوال ادامه خواهد يافت، در اين صورت آيا اين‌جانب كثيرالسفر مى‌باشم؟ وظيفۀ بنده در انجام فرائض روزۀ ماه مبارك رمضان و اقامۀ نماز در تمام سال چيست؟
و در صورتى كه وظيفۀ شرعى افطار روزه است، با عنايت به اين‌كه سراسر سال را در سفر هستم، در چه موقعى از سال مى‌توانم قضاى روزۀ ماه مبارك را به‌جاى آورم؟
و همچنين تكليف عبادات و تكاليف سال‌هاى قبل، با توجه به اين‌كه در اثر عدم آگاهى به مسأله انجام داده‌ام و مقلد امام بودم چيست؟ آيا قضاى آن‌ها واجب است؟
استدعا دارد با عنايت به اين‌كه ماه مبارك رمضان نزديك است و عده‌اى ديگر از همكاران، شرايط مشابه را دارند، فتواى مبارك امام خمينى را مرقوم فرمايند.
2. شخصى سفرۀ حضرت ابوالفضل عليه‌السلام نذر دارد؛ ولى به علت كمى جا در محل سكونت نمى‌تواند نذر خويش را ادا نمايد. بنابر اين آيا مى‌تواند وجه خرجى سفره را به حساب جنگ‌زدگان و يا ساير مواردى كه براى دولت جمهورى اسلامى ايران داراى اهميت است واريز نمايد؟
۱. بسمه تعالى، در محل كار و بين راه، حكم مسافر داريد؛ و قضاى روزه را ايام تعطيل در وطن يا با قصد اقامت ده روز در سفر به‌جا بياوريد؛ و نماز و روزه‌اى كه مخالف وظيفۀ مسافر انجام گرفته قضا دارد.
۲. بسمه تعالى، اگر صيغۀ مخصوص نذر را نخوانده نذر وجوب وفا ندارد و اختيار با خود شخص است؛ ولى چنانچه صيغۀ نذر را خوانده باشد، بايد بر طبق آن عمل كند؛ مگر آن‌كه قدرت بر وفا نداشته باشد.