بسمه تعالى 7 / 7 / 1361 مسئول محترم دفتر امام، سلامٌ عليكم، محترماً به عرض مى‌رسانم: اين‌جانب كه در سپاه پاسداران انقلاب اسلامى مشغول خدمت مى‌باشم، مسأله مهمى براى بنده در پيش است. كه اميدوارم با راهنمايى و رهنمودهايتان كه الهام گرفته از كلام پربار قرآن و سخنان پربار معصومين و منابع فقه و خصوصاً در زمان حاضر، با استفاده از نظرات مهم امام امت است، راه حل اين مسأله را براى اين حقير بيان نماييد.
حدود چهار ماه پيش، بنده آمادگى خود را در ازدواج ديدم و با دخترى ازدواج نموده‌ام كه از جهت‌هايى در او ضعف است. بعد از چند مدتى كه ازدواج نموده‌ام ـ البته تا حالا فقط عقد نموده‌ام، ولى نامزدم است، يعنى هنوز خانۀ پدرش است ـ به جاى اين‌كه بيشتر با او انس و الفت پيدا كنم، بر عكس بى‌علاقه‌گى بنده بيشتر و بيشتر شد. و الآن اين بى‌علاقه‌گى به حدى شدت گرفت كه به هيچ عنوان نمى‌توانم خودم را قانع كنم و اين مسأله، باعث وسوسه خاطرم شده و حالا مى‌خواهم نامزدم را طلاق بدهم و از او جدا شوم و اين‌را مى‌دانم كه اگر روزى با هم ازدواج كنيم، آيندۀ هر دوى ما جز بدبختى و شومى چيز ديگر نيست.
از شما مى‌خواهم كه بفرماييد آيا طلاق دادن و جدا شدن بنده از نامزدم از نظر شرعى چه حكمى دارد؟ لطفاً عاجزانه از شما مى‌خواهم كه اين مسأله را كاملاً براى بنده بشكافيد و توضيح بدهيد.
ضعف‌هاى نامزدم: ضعيف الجثه بودن بى‌اندازه؛ بى‌اندازه نامتناسب بودن بنده با او از نظر اندام؛ ساده‌لوح بودن او؛ سابقۀ پدرش خوب نيست.
۱. بسمه تعالى، اگر از جهات دينى اشكالى نداريد خوب است به زندگى مشترك ادامه دهيد و به الطاف خداوند متعال اميدوار باشيد و امور مزبوره، شما را نسبت به آينده مأيوس نسازد؛ و در هر صورت، اختيار طلاق با شوهر است.