

بسمه تعالى 8 / 6 / 1361 محضر مبارك حضرت آيت العظمى خمينى، پس از اهداى سلام و درخواست سلامتى آن امام عزيز از درگاه منان اينجانب در سال 1352 به عنوان حسابدار در حجرۀ يكى از تجار تهران مشغول كار بودم. صاحب حجره كه كارخانۀ روغنكشى اتومبيل نيز داشت، در ظاهر شخصى مسلمان و حاجى بود و بعضى از كارهاى خيريه را انجام مىداد. پس از مدتى متوجه شدم كه حساب افراد ضعيفى را كه مثلاً بشكه خالى فيلتر روغن و غيره به او مىدادند، كم مىكرد و چون سواد نداشتند مثلاً صد كارتن فيلتر را هشتاد كارتن حساب مىكرد و خيلى از تخلفات. پس از مدتى اينجانب هم كه فاقد آگاهى بودم آلوده شدم و مقدارى از مال وى را به صورت چك يا سفته و وجه نقد برمىداشتم و در حدود سال 1354 ترك كار كردم و با آشنايى كه با يكى از روحانيت مبارز ـ كه هم اكنون امام جمعه رامهرمز است ـ داشتم در جهت مطالعات اسلامى و انقلابى بر آمدم. اكنون متوجه شدم كه اين عمل درست نبوده و آن حاجى نيز فوت نموده، ولى ورثه شخص مذكور حيات دارند. تكليف اينجانب از نظر شرع مقدس اسلام چيست؟ استدعا دارم، اوامر شرعى در اين مورد صادر گردد تا به تكليف خود عمل نمايم.
۱. بسمه تعالى، آنچه از اموال صاحب حجره را برداشتهايد بدون وجه شرعى، بايد در فرض مسأله به ورثۀ او بدهيد.