

2. در مسأله 8 تحرير كه تبعيض در تقليد را جايز دانستهايد، او را هم نمىفهميم؛ آيا مراد در ابتداى تقليد است كه بدواً بگويد الآن در صلاة به اين مقلد مىشوم و در زكات به آن يا اين است كه بعد از تحقّق تقليد (يعنى عمل) در بعض مسائل، باز مسائل ديگر را كه عمل نكرده است مىتواند به فتواى ديگرى عمل نمايد؟ با اينكه اگر مراد، اين هم باشد، عدول خواهد بود نه تبعيض؛ براى اينكه به محض عمل كردن به يك مسأله، يتحقّق التقليد؛ پس اين عدول خواهد بود نه تبعيض؛ إلاّ أن يقال: در هر فرعى كه عمل كرده است، يتحقّق فيه التقليد، و در مسأله ديگر كه عمل نكرده است فعلاً مقلد نيست؛ اينهم بنظرم بعيد مىرسد. مستدعى است مقصود را بيان فرماييد. أدام الله ظلّكم على رؤوس المستضعفين والعلماء والمتعلّمين، بيّن لنا اقبِّل أناملكم الشريفه.
۱. بسمه تعالى، مقصود، ابتداى تقليد است؛ و اگر به مجتهدى كه جامع شرايط است عدول كرده، مورد تبعيض نيست.