

بسمه تعالى قم، حضور محترم دفتر استفتاى امام من در مدرسهاى نسبتاً وسيع واقع در تهران تدريس مىكنم؛ در قسمتى از حياط مدرسه، توالتها قرار دارند؛ در قسمت ديگر حياط، ساختمان مدرسه قرار دارد.
توالتها ـ يعنى كنارههاى داخل توالتها ـ نجس است؛ وقتى باران مىبارد و اين باران قطع مىشود احياناً دانشآموزان براى زنگ تفريح از كلاسها خارج مىشوند؛ در اين حين، حياط مدرسه كاملاً خيس است و تعدادى از دانشآموزان ديده شده به توالت مىروند و كف كفشهايشان نجس مىشود؛ بعد كه زنگ كلاس زده مىشود، دانشآموزان همه ـ كه حدوداً 600 الى 700 نفر هستند ـ با كفشهاى خيس از يك يا دو درب، همگى وارد سالن مدرسه و بعد وارد كلاس مىشوند (يعنى كف سالن تا حدودى تر مىشود) بعد مستخدم مدرسه تقريباً هر دو روز يك بار با گونىهاى تر، كف سالنها را تى مىكشد؛ يعنى آن شخصى كه با پاى نجس و تر وارد سالن شده، با تى (گونى) به همه جا كشيده مىشود و روزهاى ديگر كه خوب سالنها خشك است، بر اثر حركت دانشآموزان، گرد و خاك به پا مىشود و بر روى لباسها و بدنهاى ما مىنشيند.
سؤال اين است كه آيا اولاً دانش آموزانى كه به (فاصلۀ توالتها تا ساختمان مدرسه حدوداً چهل الى پنجاه متر است) توالت مىروند و كفشهايشان نجس مىشود و به محوطۀ حياط مىآيند ـ كه حياط هم خيس است ـ تا بخواهند وارد سالن و راهروها بشوند، آيا نجاست را در طى اين مسافت به داخل سالنها و راهروها انتقال دادهاند، يعنى سالنها و راهروها نجس مىشود، كه به تبعيت آن، گرد و خاكش هم كه به پا مىشود نجس باشد يا خير؟ زيرا اگر اين طور باشد، ما بايد هر روز تا پس از مرخص شدن، به حمام برويم كه كارى است بسيار مشكل.
خواهشمندم حكم مسأله را بيان فرماييد؟
۱. بسمه تعالى، اعتنا به اين امور كه از وسوسه است نكنيد و تا يقين به نجاست نداريد، محكوم به طهارت است.