2. صنعتگران (سفيدگر، تراشكار، صافكار ماشين و موتور و چرخ ساز و غيرهم) تمام سال را به اختلاط در وطن و گردش در قراى صنعت، گاه، كمتر و گاه، بيشتر از ده روز در وطن مى‌باشند. بفرماييد كه حكم نماز و روزۀ اين صنعتگران در اين مسافرت‌ها چه مى‌باشد؟
انجام مى‌دهند، حكم سفر شغلى دارند؛ مگر آن‌كه ده روز در وطن يا غير وطن بمانند كه در اين صورت، در سفر اول بعد از ده روز در يك‌جا ماندن، حكم مسافر دارند.
3. زنانى كه بدون التفات (از اعراض و عدم اعراض) از وطن اصليشان، به شهر شوهر مى‌روند، و پس از التفات هم لابد قصد دارند كه اگر زناشويى‌شان تا آخر عمر برقرار و باقيماند، در شهر شوهر اقامت، و الاّ به وطن اصليشان برگشت بنمايند، بفرماييد كه حكم نماز و روزۀ اين زن‌ها در ورود به وطن اصليشان چه مى‌باشد؟
4. زيدى با اجازۀ مجتهدين جامع الشرايطى از اشخاص متعددى، ـ از پول ملك طلق آن اشخاص، و از وجوه برّ مطلق و زكات و مظالم و سهمين خمس آنان ـ سيصدهزار تومان اخذ و مخلوط نموده تا حمام عمومى بسازد، و يك‌صدهزار تومان از آن‌را با سيصدهزار تومان از پولى كه جهاد سازندگى داده، صرف در بناى حمام نموده و به اتمام رسانيده است. آيا زيد مى‌تواند آن دويست هزار تومان مختلط باقيماندۀ مأخوذه از اشخاص را (با اجازۀ مجتهد) قرض بردارد و صرف در مصارف شخصى خود بنمايد و بعدها از مال خود، در موارد لازمۀ پيش آمدۀ آن حمام، خرج بنمايد يا خير؟
۱. بسمه تعالى، كار اگر در محل معينى در سفر باشد، در محل كار و بين راه حكم مسافر دارند؛ ولى اگر كار را در اطراف وطن، به نحو دوره گردى
۲. بسمه تعالى، وطن اصلى تا از آن اعراض نشده، به حكم وطن باقى است.
۳. بسمه تعالى، وجوه شرعيه را بايد به مصارف مقررۀ آن برساند و نسبت به پول دريافتى از اشخاص كه ملك آنان است، بايد از صاحبان پول استجازه كند.