

بسمه تعالى 9 / 11 / 1361 محضر مبارك امام امت و رهبر عظيم الشأن، امام خمينى با نهايت احترام، به عرض مبارك مىرسانم اينجانب زنى هستم كه براى خدمت به جامعه و انقلاب اسلامى يك سال ـ به طور فشرده ـ دورۀ بهيارى ديدم، اما پس از تقسيم بندى، بنده را به بيمارستان فيروز آبادى، بخش عفونى مردانه فرستادند، با اينكه به بخش زنانه، علاقهمند بودم. در اين ميان مسائلى در بخش رخ داد، كه ما را معذّب نموده است. ناچار به اين فكر افتادم كه مشكل خود را با آن حضرت در ميان بگذارم.
يك روز بيمارى داشتيم كه ـ با عرض معذرت ـ كنترل ادرار نداشت، كه به بنده پيشنهاد شد كه به ايشان سوند بزنم، ولى بنده نپذيرفتم. دور ديگر، بيمارى بود كه نفخ شديد داشت، كه اطلاع دادم و خانم سر پرستار به بنده گفت كه برويم براى بيمار ركتال تيوپ بگذاريم و شما هم ياد بگيريد. در حالى كه سه مرد پرستار، آنجا ايستاده بودند و باز بنده قبول نكردم و مشكلاتى در اين بين به وجود آمد، و در جواب به بنده گفتند كه دكتر و پرستار محرم است، و براى پرستار نبايد مرد و زن مطرح باشد.چون بنده نيز بسيار مقيد در اين مورد هستم، و براى سر پرستار بخش و ديگر كاركنان سوء تفاهم پيش آمده، تمنا دارم از نظر شرعى بنده را راهنمايى فرموده، بلكه سوء تفاهمات و ناراحتىها از ميان رفته، و هر كس تكليف خود را بداند.
به اميد برقرارى قوانين اسلام در تمام جهان، و سلامتى و عمر طولانى آن رهبر عزيز. با تقديم احترامات، قربان خاك پايت
۱. بسمه تعالى، در مورد ضرورت مانع ندارد، ولى با وجود مرد ـ در مورد سؤال ـ زن پرستارى نكند.