

بسمه تعالى شخصى منزلى براى سكنا دارد. بعداً كه بچههايش بزرگ مىشوند اين منزل را در اختيار بچههايش مىگذارد كه آنها در آن منزل بنشينند و خودش منزل ديگرى از ربح مكاسب براى خودش تهيه مىكند. البته منزل اول را به بچهها نمىبخشد. بچههايش هم فقير نيستند؛ اما همين طور از جهت علاقۀ پدر و فرزندى يا مادر و فرزندى مىگويد: فعلاً شما در اين منزل بمانيد. آيا با اين وصف، منزل اول از مؤونه او خارج است و متعلق خمس خواهد بود يا اينكه هنوز به مؤونه باقى است و خمس ندارد؟
آيا فرق است بين اينكه منزل مزبور را در اختيار بچهها گذاشته باشد يا اينكه هنوز در اختيار آنها نگذاشته؛ ولى مىگويد: من محتاجم به اينكه اين منزل را در اختيار بچههايم بگذارم و همچنين آيا فرق است بين فقر بچهها يا غناى آنها يا خير؟
۱. بسمه تعالى، مسكن در اختيار فرزند قرار دادن اگر از شؤون لايق به حال شخص باشد به نحوى كه ترك آن با فرض تمكّن عيب و وهن بر او محسوب شود و مسكن را پس از استغناى شخص خودش در اختيار فرزند گذاشته باشد، خمس ندارد وگرنه خمس دارد و در هر دو صورت، فقر و غناى فرزند ميزان نيست.