

بسمه تعالى 24 / 10 / 1361 حضور محترم مسئولين دفتر امام، سلام عليكم با حمد و سپاس خداوند تبارك و تعالى و صلوات بر خاتم النبيين محمد صلىاللهعليهوآله و اهل بيت طاهرينش و درود بر رهبر بزرگ انقلاب اسلامى، امام خمينى، سؤالى شرعى دارم كه تنها راه حلّى كه بتواند وجدانم را آرام نمايد، فتواى حضرت امام مىباشد؛ و آن به اين صورت است: 1. رفتن به جبهه براى اينجانب در حالى كه در غياب من، زندگى والدين به علت بيمارى پدرم با مشقت مىگذرد چگونه است؟ آيا رفتن به جبهه در چنين حالتى جايز است يا خير؟ البته از نظر مالى تأمين هستند، منتها سرپرست ديگرى ندارند.
2. دوستى با كسى كه مسلمان است و فرائض دينى خود، نظير نماز و روزه را انجام مىدهد، ولى اعتقادى به ولايت فقيه و رهبرى امام خمينى و به دولت جمهورى اسلامى ايران ندارد و از نظر طرز فكر، گرايشاتى به طرز فكر التقاطى و شرقزده دارد چگونه است؟ آيا لازم است با مباحثات، امر به معروف و نهى از منكر انجام داد و يا قطع رابطه نماييم؟
۱. بسمه تعالى، بستگى به نياز جبههها دارد و تشخيص آن با مسئولين است.
۲. بسمه تعالى، او را ارشاد نماييد.