بسمه تعالى 29 / 9 / 1361 محضر مبارك حضرت امام خمينى، دامت بركاته پس از دعا و سلام، توجّه شما را به عرايض زير معطوف مى‌دارم.
اين‌جانب ساكن بندرعباس، مدت هجده سال قبل، عيالى اختيار نمودم و شش سال گذشت و بچه‌دار نشدم و مخارج زيادى هم متحمل شدم، ولى مفيد واقع نشد.
ناچار به خواستگارى دخترعمويم رفتم، اما آن‌ها اظهار داشتند كه تو زن دارى، و بنده نيز شفاهاً گفتم كه زنم را طلاق مى‌دهم. با اين حال قبول كردند و زن دوم اختيار نمودم. چندى گذشت و از زن دوم بچه‌دار شدم و اكنون كه مدت دوازده سال از ازدواج دوم و هجده سال از ازدواج اول مى‌گذرد، به شكر خداوند متعال، يك دختر و سه پسر از عيال دومم دارم. ناگفته نماند كه مادر بچه‌هايم روز به روز فشارش بيشتر مى‌شود مبنى بر اين‌كه بايد زن اولت را طلاق بدهى. عيال اولم نيز حاضر به طلاق نيست. ناگفته نماند كه عيال اولم محبت‌هاى زيادى به بنده و بچه‌هايم دارد و همين محبت‌ها باعث اين شده كه تا حال، بنده با همۀ ناراحتى‌ها سر كنم. به عنوان مثال: اجازۀ اين‌كه نزد زن اولم بروم ندارم و اگر چنين شد، مادر بچه‌ها به عناوين مختلف ـ از قبيل كتك‌زدن بچه‌ها يا بى‌توجهى و صحبت نكردن و قهركردن ـ تلافى مى‌كند و اصرار دارد بر اين‌كه يا بايد مرا طلاق بدهى و يا اين‌كه او را طلاق دهى؛ در غير اين صورت، خودم را آتش مى‌زنم و مى‌كشم و چندين بار هم دست به چنين‌كارى، از قبيل خوردن قرص زده است. يك‌بار هم كارمان به شهربانى كشيد و پس از آشتى، دوباره همان برنامه را به شكل حادّترى دنبال كرد.
حال با توجه به عرايضم كه به اختصار تحرير شد، از محضر آن امام بزرگوار استدعا دارم كه مرا راهنمايى فرموده و حكم شرعى را دربارۀ اين فدوى صادر بفرماييد كه چه كنم؟ والسلام عليكم ورحمة الله وبركاته
۱. بسمه تعالى، كارهايى كه از زن دوم نقل كرده‌ايد خلاف است و مشروع نيست و شما در طلاق هر يك از آن‌ها اختيار داريد و مى‌توانيد هيچ يك را طلاق ندهيد.