

بسمه تعالى 11 / 10 / 1361 محضر مقدس آيت الله العظمى نايب الامام، الامام الخمينى، روحى لك الفداء محترماً بعد از عرض ادب، اينجانب در ايام حج كه روحانيت كاروانى را به عهده داشتم، عدهاى از حجاج كه نمىتوانستند در قربانگاه حضور بههم رسانند، مرا وكيل نمودند كه ذبيحۀ آنها را ـ وكالتاً ـ انجام دهم. با دقت كافى كه انجام دادم و با اسم براى هر كدام كه قربانى نمودم، متوجه شدم كه پول دو قربانى در نزد من مىباشد و روز يازدهم احتياطاً يك قربانى ديگر انجام دادم؛ چون احتمال مىدادم فقط به مقدار يك قربانى اشتباه نمودهام؛ و چند روز بعد، وقتى به محل قربانگاه رفتم كه احتياطاً پولى به صاحب گوسفندان بدهم، كسى را پيدا ننمودم. الآن به مقدار 350 ريال سعودى ذمه خود را مديون مىدانم. خواهشمندم امر بفرماييد كه آيا بايد يك قربانى ديگر به نيت ما فى الذمه انجام دهم، يا پول آن را به فقرا بدهم، يا معادل آن را به ريال ايرانى بپردازم؟
ادام الله ظلّكم العالى على رؤوس الأنام؛ والسلام عليكم ورحمة الله
۱. بسمه تعالى، اگر يقين داريد براى تمام اشخاصى كه نايب شدهايد قربانى كردهايد، پول را با يأس از شناسايى صاحبش، از طرف او به فقير صدقه دهيد.