بسمه تعالى 25 / 9 / 1361 خانم من كه به خانۀ من آمد ـ در حدود بيست سال پيش ـ بزرگ شدۀ تهران و خيلى معتقد نبود. با زحمت زياد هدايتش كردم. فعلاً نتيجۀ ازدواجمان شش اولاد است (سه تا بزرگ ـ پسرها پاسدار و يك دختر بزرگم بحمدالله مكتبى هستند ـ و سه تا كوچك از سه ساله تا سيزده سال داريم). خودم دو مرتبه به جبهه رفتم و بدون تظاهر، آنچه از دستم بر مى‌آيد تبليغ مى‌كنم. پنج ماه است خانم، زندگى را برايم حرام كرده.
آزادى زن در رژيم سابق اثر گذاشته بود. مى‌گويم اين كار را نكن؛ مى‌گويد: آزادم؛ پيغمبر صلى‌الله‌عليه‌و‌آله و رهبر، آزادم كرده. براى كمك به جبهه، به كميته مى‌رود و به من نمى‌گويد و بچۀ كوچك در ميان آب و آتش مى‌ماند. من كه مجبورم به سر كار بروم؛ مى‌گويم من اجازه ندادم بيرون بروى. جواب مى‌گويد: تو شوهر من نيستى. آيا شرعاً جايز است بدون اجازۀ من ـ نسبت به عرايض فوق ـ بيرون برود يا نه؟ لطفاً جواب را در ذيل نامه بفرماييد.
۱. بسمه تعالى، زن بدون اجازۀ شوهر حق ندارد از منزل خارج شود.