بسمه تعالى مرجع عالى‌قدر، حضرت امام خمينى معروض مى‌دارد: اين‌جانب منزلم در كرج، محل كارم تهران، سه راه آذرى است، طبق دستور توضيح المسائل حضرت‌عالى، كه راجع به آموزگار مى‌فرمايند «بايد نماز را قصر، روزه را بخورد، بعد در ايام ديگر سال بگيرد» آيا اين مسأله دربارۀ اين‌جانب هم كه كارگر هستم صدق مى‌كند؟ اگر صدق مى‌كند، من كارگرم، تمام ايام سال را رفت و آمد مى‌كنم، بايد همۀ عمر، نماز قصر بخوانم، روزه را هم بخورم؛ چراكه اگر يك روز كار نكنم، در مضيقۀ معيشت قرار مى‌گيرم، مقدار مرخصى را هم كه دارم براى ساير گرفتارى‌ها لازم دارم؛ نمى‌توانم مرخصى بگيرم تا روزه‌هاى فوت شده را در مرخصى بگيرم، تكليفم چيست؟ خواهشمند است مرا راهنمايى فرماييد.
۱. بسمه تعالى، كسى كه محل كارش تا وطن به قدر مسافت شرعى فاصله دارد، در مسير و محل كار، هر چند مدت طول بكشد، حكم مسافر دارد.