

بسمه تعالى سلام عليكم، با عرض معذرت از اينكه وقت عزيز شما را مىگيرم، حضور امام عزيزم سلام عرض مىكنم و به روح شهداى اسلام و تمامى آنان كه در راه خدا خدمت مىكنند درود مىفرستم.
اينجانب سؤالى داشتم كه پس از پرسش از چندين نفر و گرفتن نتايج متفاوت، تصميم گرفتم تا براى امام عزيزم اين سؤال را مطرح كنم و حتم دارم كه جواب صحيح را خواهم يافت.
امام عزيز من در يك برنامه هفته قبل شخصى را ديدم كه با ديدن اين برادر كه معلول نيز بودند حال معنوى خاصى به من دست مىداد و حتم دارم كه اين حالت من اصلاً از حيطه شرعى خارج نبود و نگاه من به اين برادر معلول اصلاً به قيافه و صورت ايشان نبود، بلكه به معنويت وى و حالت ايمان و عزم استوار ايشان بود. نگاه من از پشت سر به ايشان بود و شايد وى حتى مرا اصلاً نديد، و ديدن من نيز به طور اتفاقى بود و سعى مىكردم كه در اين نگاه به سوى غير شرع كشيده نشوم كه خوشبختانه اين طور هم شد. ولى حالت معنويتى كه در من به وجود آمد انكارناپذير بود. و با ديدن اين برادر بار مسئوليتى بر دوش خود حس مىكردم و به خود مىگفتم پاى اين شخص و امثال اينان بهخاطر تو نوعى از دست رفته، پس بدان كه مسئوليت دارى. ديگر وقت عزيز شما را نمىگيرم، فقط سؤالم اين است كه آيا اين نگاه گناهى هم دارد يا خير؟
۱. بسمه تعالى، اگر از روى شهوت نباشد مانع ندارد.