

بسمه تعالى 23 / 4 / 1360 با سلام خدمت امام خمينى، رهبر انقلاب و بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران اينجانب همچون ديگر جوانان متعهد و مبارز ميهنمان كه در جبهههاى جنگ حق عليه باطل مىجنگند چندينبار خواستهام كه به جبهه بروم، ولى هر دفعه با مخالفت پدر و مادرم روبهرو شدهام. اى امام عزيز! در اين موقعيت حساس و سرنوشتساز كه اسلام و ميهنمان همان طور كه خود فرمودهايد احتياج به ما جوانان دارد و من نيز تصميم گرفتهام در اين چند ماه كه دبيرستان تعطيل است براى كمك به اسلام و مملكت، به جبهههاى جنگ عليه صداميان كافر بروم، خواهشمندم با جواب قانعكنندۀ خود، مرا ـ كه از همه چيزم گذشتهام ـ خوشحال كنيد. در جواب نامۀ قبلى اينجانب كه چندين ماه قبل براى شما نوشته بودم، فرموده بوديد كه «در امر غير واجب سعى شود پدر و مادر راضى شوند» اما چگونه! من هرچه سعى كردم كه به آنان بفهمانم كه براى چه به جبهه مىروم، آنان قبول نكردند.
اى امام! بايستى حقيقتى را براى شما بگويم و آن اين است كه اگر من به جبهه بروم، از انجام دهها گناه كه احياناً به طور ناخواسته و يا خواسته از من سر خواهد زد دور خواهم ماند و خود بهتر مىدانم كه اولاً حضورم در جبهه، كمك به برادران رزمنده و ثانياً دورى اينجانب از ارتكاب گناه و معصيت است.
۱. بسمه تعالى، به مسئولين مراجعه كنيد؛ اگر نياز دارند، رضايت والدين شرط نيست.