

بسمه تعالى 18 / 8 / 1361 تهران، جماران، دفتر امام خمينى شايد خاطر خطير امام امت مستحضر باشد كه مدرسه علميهاى در دهدشت مركز كهكيلويه، تأسيس شده و از بين بيش از هفتاد محصل به واسطۀ شرايط گزينش، فقط بيست نفر نسبتاً واجد شرايط از نقاط مختلف كوهستانى عشاير، پذيرفته و مشغول تحصيل مىباشند، كه در تعطيلات رمضان و عاشورا آثار تبليغىشان بيش از اكثر طلبههاى سابق منطقه ديده مىشود. در صورتى كه ضرورتى در جبهه احساس نشود ـ و منطقۀ محروم كهكيلويه كه روحانيون درس خواندهاش استراحت شهرنشينى را بر سكونت در مسقطالرأس عشايرنشين ترجيح داده و درس نخواندههايش در منطقه نه تنها نفعى ندارند، بلكه زيان هم دارند ـ آيا با اين وصف، تشويق و اعزام اين طلبهها به جبهه سزاوارتر است يا تحريص آنها بر فراگرفتن درس و سعى در ساختن و خودسازى آنها؟ والسلام عليكم وعلى عباد الله الصالحين
۱. بسمه تعالى، بستگى به نياز جبههها دارد و تشخيص آن موكول به مسئولين مربوطه است.